ANXO ÁLVAREZ: POEMA "MALDITOS"



O escultor, fotógrafo, comentarista, poeta e pintor Anxo Álvarez, de Narón, nos envía un poema da súa obra, (agradecendolle a colaboración), para a súa publicación en Ao Carón da Lareira.


“Malditos”


Malditos los pobres de espíritu,
malditos los que envidian el bien ajeno,
malditos los que oyen pero no escuchan,
malditos los desagradecidos,
malditos los cobardes,
malditos los que no reconocen sus errores,
malditos los que calumnian e injurian,
malditos los retorcidos de espíritu,
malditos los hipócritas y los complacientes,
malditos los que no sienten,
malditos los que mienten,
malditos los traidores,
malditos los que sólo saben recibir,
malditos los insolidarios,
malditos los cretinos de espíritu.
¿Cuántos benditos quedan?
¿Queda algún bendito?
¡Qué triste realidad!
¡Qué triste soledad!

Anxo Álvarez
20-10-06


PREMIO NACIONAL DE LITERATURA EN MODALIDAD DE NARRATIVA



PREMIO NACIONAL DA LITERATURA (NARRATIVA)

Xa está covocado o Premio Nacional de Literatura na modalidade de Narrativa para o ano 2009.

Como hemos podido ler no Boletin Xeral do Estado este ano contará, entre outros, como xurado figuras importantisimas das letra galegas, e moi próximas a nós, como pode ser D. Ramón Loureiro, autor entre outras obras de "As galeras de Normandía" obra escrita en galego e recentemente traducida e publicada ao castelán en diveros países pola editorial Edaf; temos tamén no xurado a José Luis Borau Moradell e a Xosé Luis Axeitos Agrelo, pola Real Academia Galega.

Podedes ter unha información máis compreta no vínculo seguinte:

http://www.boe.es/boe/dias/2009/09/21/pdfs/BOE-A-2009-14957.pdf

FESTIVAL "GALICIA CO TOXOS" NO TEATRO JOFRE DE FERROL


REAL CORO TOXOS E FLORES


CELEBRA O 4 DE OCTUBRE


NO TEATRO JOFRE DE FERROL


O FESTIVAL


"GALICIA CO TOXOS"



Un buen grupo de corales, artistas y el propio coro de “Toxos e Froles” se darán cita a las siete y media de la tarde del domingo en el teatro Jofre en el festival “Galicia co Toxos” organizado con motivo del 95 aniversario de la entidad decana de los coros históricos gallegos.

El festival será presentado por la periodista Pilar Varela, directora del programa “Protagonistas Galicia” .

Las localidades están a disposición de socios y simpatizantes en la cafetería de la sede del Toxos , al precio único-donativo de 5 euros.

Hasta el momento han confirmado su asistencia, el grupo de metales “Narón Brass” que hará su estreno en este festival; la Agrupación Musical del Centro de Mayores de Caixa Galicia; la coral polifónica de Mugardos y el Real Coro “Toxos e Froles”.

Como figura destacada está Anxo Lorenzo. de Moaña (Pontevedra) . Gaiteiro. Solista, compositor e integrante del grupo Spiritu988. Ha recibido los más preciados galardones del mundo de la gaita como el premio Macallan del Festival Intercéltico de Lorient. Como solista y compositor ha subido a los escenarios de los mas importantes festivales del mundo celta como Lorient,Origueira o el William

Kennedy Internacional Festival Piping, y ha realizado giras por distintos paises europeos y americanos.

Además de su vertiente tradicional, artistas de los más variados estilos han solicitado su colaboración en grabaciones ,como Mónica Molina, Skape, Chambao, Poncho Ka, Los Felices, etc o giras con Amistades Peligrosas, Kathryn Tickell o Rory Campbell, logrando una fusión natural de la gaita gallega con el pop,el rock o la música electrónica


EL PABELLON AZUL DE RAMÓN PERNAS


EL PABELLON AZUL

RAMÓN PERNAS

TROPO EDITORES


Tropo Editores entorna las puertas de “El pabellón azul”, de Ramón Pernas, dentro de la Colección Segundo Asalto, la novela que marca de manera definitiva la trayectoria literaria de Ramón Pernas. Escritor y gestor cultural, la fusión entre Ramón Pernas y las letras está escrita en su mapa genético: creció entre libros y ha hecho de ellos su profesión y una fuente inagotable de placer. Su segunda novela, “El pabellón azul”, ahora recuperado por Tropo, cuenta con el mérito de ser el punto de despegue del escritor gallego, que se considera «un contador de historias», «un heredero más» de la tradición oral y del realismo mágico gallego, de Cunqueiro, Camba, Fernández Flórez o Cela.

Editado originalmente por Espasa Calpe en el año 1998, ?El pabellón azul? fue la segunda novela de Ramón Pernas donde el autor reaviva su memoria con emoción y ternura, y un estilo limpio y directo que arrastra al lector hasta las vivencias de Augusto Bordino, un viejo titiritero que antes fue actor, director y empresario ambulante en diversos espectáculos de circo, cine y teatro en diferentes lugares de España y América.

Desde su infancia y adolescencia en Italia hasta su establecimiento en Buenos Aires, después de haber recorrido muchos pueblos y ciudades de La Argentina, Augusto Bordino, viudo, retirado y solo en Vilaponte, adonde vino a parar por influencia de su mejor amigo, recuerda toda una vida errante por Europa y América al servicio del espectáculo y la diversión popular. La madeja de la memoria va desgranando la aventura familiar de los Bordino y sus amigos, gentes con alma de cómicos y titiriteros que encarnan la libertad y la alegría de vivir en la incertidumbre de la lucha por la existencia, sin perder nunca la fidelidad a sus orígenes y a sus convicciones íntimas.

Un fascinante viaje sin retorno a la vejez y la soledad callada de un titiritero.

(El pabellón azul, de Ramón Pernas. Tropo Editores, 2009. 211 páginas )

XOSÉ MANOEL BUDIÑO NO PAZO DA CULTURA DE NARÓN


PAZO DA CULTURA DE NARÓN

XOSÉ MANUEL BUDIÑO

CONCIERTO


Acudimos ao concerto do gaiteiro Xosé Manoel Budiño, que actúou o sábado no Pazo da Cultura de Narón, as oito da tarde, presentando seu derradeiro traballo “Home”, un traballo que xurdeu de os seus diferentes viaxes pola xira que fixo, polo mundo enteiro, creando así un traballo cheo de vitalidade, onde as melodias e a súa música (inspirada na música tradicional) colle as influencias das experiencias do artista facendo mesturas que intentan facer un proxecto no que a tradición se converta en futuro.

Este traballo, reflexado no concerto, conta coa colaboración de grandes artistas como Xoel López, Mercedes Peón , Kepa Junquera, Antón Reixa ou o compositor de Jazz Paco Charlin.

Galardonado co premio ao Mellor Disco do Ano na sésitma edición do Premio Opinión de Música Folk Galega.

O concerto crea música, baile, e vidocreacións que fan del un espectáculo de Vangarda das novas creacións na música e concertos de derradeira xeneración galega.



CONFERENCIA NA FUNDACIÓN CAIXA GALICIA


FUNDACIÓN CAIXA GALICIA

SEDE FERROL

CONFERENCIA "DOS ESPAÑOLES Y 141 CHIMPANCÉS"

Os deixamos a seguinte nota informativa sobre unha próxima conferencia na Fundación Caixa Galicia, xunto cos datos necesarios para inscribirse e poder participar nela:


Por si fuese de su interés, les remitimos información sobre la conferencia “ Dos españoles y 141 chimpancés” que impartirá la veterinaria ferrolana Rebeca Atencia el próximo 16 de septiembre, a las 20:00 horas en el salón de actos de la sede Fundación Caixa Galicia, en Ferrol.

Para confirmar su asistencia les rogamos, si hacen el favor, llamen al teléfono 981.188.340 o envíen un correo a obrasocial@caixagalicia.es indicando en el asunto Rebeca y Fernando.

Muchas gracias por su inestimable colaboración.


TOXOS E FLORES REANUDAS AS SÚAS ACTIVIDADES PARA O 2009/ 2010


REAL CORO TOXOS E FRORES

PRÓXIMAS ACTIVIDADES PRÓGRAMADAS

PARA Ó 2009/2010


O presidente do Real Coro toxos e flores, Pedro Sanz, nos remite a seguinte nota de prensa para que os menteñamos informados de que a sociedad reanuda algunhas das súas actividades, que se realizarará nos seguintes meses:


El Real Coro “Toxos e froles” ha reanudado sus actividades con el comienzo del nuevo curso.

Así el coro está preparando una serie de inmediatas actuaciones, entre las que destacan el tradicional concierto de “A Parrocheira”´en la Iglesia del Socorro, para el Domingo día 13, una vez finalice la procesión marítima.

Para el Domingo dia 4 de Octubre se está preparando un gran festival en el Teatro Jofre bajo el título “Galicia co Toxos” en el que particiuparán, además del Coro, diversos grupos y artistas de Ferrol y de otros puntos de la comunidad gallega, con el fin de recaudar fondos que ayuden al decano de los coros en la difícil situación económica en la que se encuentra.

Asimismo el coro actuará el dia 9 de Octubre en la inauguración del Congreso de Micoloxía, en el Auditorio de la Feria de Muestras.

El dia 18 de Octubre participará en un gran festival en el teatro Rosalía de Castro de A Coruña, junto con “Cántigas da Terra”.

CLASES DE BOLILLOS

A partir del próximo Jueves, dia 1 de Octubre, se reanudan las clases de bolillos, en horas de 17 a 20, en el local de la calle del sol 204, bajo la dirección de la profesora Luisa Rodríguez Amado.Las personas interesadas pueden pasar en horarios de clases(todos los jueves) para matricularse.

Asi que xa sabedes, hai moitos actos nos que participar e disfrutar.

BALLET NACIONAL DE CUBA


BALLET NACIONAL DE CUBA

EL LAGO DE LOS CISNES

DANZA CLÁSICA


O sábado 3 de outubre, no Pazo da cultura de Narón, actuará o Ballet Nacional de Cuba, coa magnifica obra O Lago dos Cisnes, obra clásica de moitos repertorios de compañias de ballet.

Ista vez é de unha inigualable calidade de composición polo traballo de Alicia Alonso.

Alicia Alonso e a repositora, coreógrafa, e reponsable dos pasos do ballet. Alicia retomou todos os elementos orixinales da obra cun riguroso criterio para fixar o estilo que presenta con coherencia.

A obra representarase as oito da noite.


Coreografía: Alicia Alonso, sobre o orixinal de Marius Petipa e Lev Ivanov
Música: Piotr Ilich Chaikovski
Escenografía: Ricardo Reymena
Vestiario: Frances Montesinos

NEDA: O DÍA GRANDE DO PAN


CONCELLO DE NEDA

FESTA DO PAN


O Concello de Neda celebrou hoxe o día grande do Pan.

A festa do Pan é unha das festas do verán máis esperadas e de máis asistencia da comarca, comezando as dez da mañán coa abertura dos postos de pan e doces feitos artesanalmente nas fornadas, asi como os postos de artesanía e tamén de outros productos da feira.

No paseo de Xuvia, preto do albergue de peregrinos fíxose a festa, contando cun escenario para a música, amenizada a festa por distintos cantantes e incluso un mariachi, asi como sendo o espacio dende que a unha e media celebrouse o Pregón contando coa presencia do Alcalde de Neda, a Concelleira de Cultura, e do pregoneiro deste ano: o escritor, xornalista, fotógrafo, comentarista Ramón Loureiro.

A comida comezou a unha sendo o prato dos productos típicos da terra como son a empanada, o churrasco, o chorizo criollo, pan por suposto, doces e auga e viño do lugar.

As 18 horas celebrouse o tradicional competición de tiro de corda e un obradoiro de pan para nenos pechando así a edición deste ano, celebrándose unha vez máis o máis preciado desta vila ao que se dedican os seus artesáns dende o século XVIII, cando abastecian tanto o arsenal como as fábricas.

Os deixamos algunhas fotos do evento e un fragmento do texto do pregón feito polo nombrado, e afamado Ramón Loureiro, cedido para compartir aquí no blogue:



Habitamos unha cultura do pan. É certo que a nosa identidade se asenta sobre tres columnas fundamentais: o Cristianismo, que nos ensina que todos somos irmáns; o dereito de Roma, que nos di que todo reo é inocente mentres non se demostre o contrario (in dubida, pro reo...); e o pensamento de Grecia, co que aceptamos que nunca chegamos a comprender por completo a realidade, porque todo canto vemos son sombras. Pero tan certo coma isom é que o que nós somos, fronte á historia, dificilmente se entendería sen o pan que compartimos; sen o que nos converte nun verdadeiro pobo.

Lembro con nostalxia o tempo no que nos dicían que tirar o pan era pecado. Porque, a día de hoxe, eu aínda sigo crendo que é así. O pan, polo que significa, merece sempre a nosa veneración.

Sinto por Neda un afecto inmenso. E agora, conforme o tempo pasa, decátome de que non escribín nin un só libro no que algo de Neda, ou de todo o que Neda significa, non estea ben presente. Eu son de Santa Mariña de Sillobre, e todos os de Sillobre somos parentes dos de Neda. Sobre todo, pola parte do río Belelle, da Fraga da Fervenza e das vellas mámoas dos altos de Marraxón, monte irmán do cumio de Ancos.

Entre os meus primeiros recordos, entre os recordos máis queridos, sempre está o sabor quente do pan. Daquel pan que facían Meu Padirño Ramón e Miña Madriña Carmen, aos que lles dediquei, respectivamente, As Galeras de Normandía e O Corazón Portugués. A Miña Madriña Carmen, recordando que ela me contou, entre tantas outras cousas, de onde veñen as nubes e o vento. E ao Meu Padriño Ramón, recordando que el sabía os camiños todos, e que tiña un cabalo rubio coas crinas trenzadas.












RAMÓN PERNAS - POESÍA (IN)COMPLETA



RAMÓN PERNAS

POESÍA (IN)COMPLETA

HUERGA Y FIERRO Editores/Poesía



Ramón Pernas, xornalista, escritor, poeta, director do Ámbito Cultural do Corte Inglés, entre outras cousas, de Viveiro, e con unha larga traxectoria no mundo da cultura, coas súas moitas publicacións, recentemente acaba de publicar o seu derradeiro libro de poesía, que leva por título “Poesía (In)completa”

Publicación feita pola Editorial huerga y Fierro de Madrid, saliu ao público en xaneiro deste ano.

Publicado prácticamente en castelán , leva un pequeño apartado cúns poemas en galego.

Os animamos a compra do libro, asi coma asúa lectura, e os deixamos eiquí uns versos do autor,(uns en castelán e outros en galego), presentes na obra:


III POEMA DA TERRA

Nae, cando me morra,

Faeme un sitio

Onda te sinta latexar constantemente.

Nae, deixame facer un sulco

No teo seo que nutra a minña espranza.

Nae, cando o trigo sexa mesto

Gardame unha espiga florecida.


7

Un nosequé de espantos presentidos

Se convierte en balada y dan las doce

En un terco reloj que nunca supo

Que el tiempo es como agua entre las manos.


1. PRIMAVERA

Abril es un Jueves de de merienda

Una canción que anuncia Mayo

Un himno campesiono con estrofas

De salvia y de geranios.



TORRE DE HÉRCULES PATRIMONIO DA HUMANIDADE



TORRE DE HÉRCULES

PATRIMONIO DA HUMANIDADE

A CORUÑA


Fala a lenda que un día chegou nunha barca Hércules , ás costas que rodean a Torre de Hércules, e que vencendo a seu mais atroz enimigo, o xigante Gerión, soterrou baixo os cimentos da torre a súa cabeza.

Esta é a lenda que da origén a construccción da torre, polos romanos, no século I d.c.

E agora, o pasado 27 de Xuño, logo de máis de 40 horas de deliberación de un xurado experto, ás 18:27 horas, comunicaron que a Torre de Hércules pasou a ser recoñecida pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.







RELATO DE VERÁN POR FERNÁN PONTE



RELATO DE VERÁN
Marcos y Sara

Marcos se desperezó unos minutos antes de que sonara el despertador. Habitualmente se despertaba previamente a oír su sonido chirriante y estridente. No sabía por que seguía programándolo. Tal vez por qué siempre fue indisciplinado y ahora le apetecía engañarse, procurándose una falsa disculpa, para parecer que por fin había conseguido asumir un cierto orden en sus horarios y hábitos de vida cotidianos. En el fondo de sí mismo, para sus adentros, y sin que nadie lo sospechase, aceptaba que temía quedarse dormido definitivamente, eternamente, si es que existía la eternidad. Por eso continuaba programando ese detestable despertador electrónico, de color gris, grande y antiestético. Como si ese acto de cada noche, repetitivo e inútil, pudiera alejar, cual un exorcismo, la certeza de la muerte y sus aprensiones inconfesables.

Pensó que le convendría deshacerse del despertador ¡total para lo que le servía! Pero era perfectamente consciente de que no lo hacía por que estaba vinculado emocionalmente a sus recuerdos y añoranzas. Como todo lo que le rodeaba. Recapacitó que si toda su vida actual estaba compuesta de recuerdos y añoranzas, entonces ¿Por qué debería deshacerse de ese objeto horrible y no de otros más inútiles que el despertador?

Marcos sopesó de un vistazo su entorno, comprobando que en la pared lateral de su dormitorio, la más próxima a su cama, todo continuaba como lo había dejado antes de dormirse al amanecer. Era real. En ese instante fue consciente de que por innumerable vez, como de costumbre, se quedó dormido con la luz encendida; de que una vez más leyendo los poemas, las cartas, contemplando las fotografías, cayó inconsciente, rendido, ya con la luz del alba, en los brazos de Morfeo.

Su vida, desde hacía muchos años, era ir del sueño a los ensueños, de los recuerdos del pasado al tedio del presente. Marcos consideraba que todo era monotonía y sin razón en su existencia. Actuaba como un autómata, sin satisfacción, por que le faltaban los alicientes necesarios para seguir viviendo con alegría. El desconsuelo era su pan de cada día. Y la rutina.

Al mismo tiempo Marcos no podía ni plantearse la posibilidad del suicidio, de su muerte, la contingencia de que su existencia terminara sin más felicidad que la alcanzada en el ayer. No deseaba, ni quería, que su vida siguiera siendo estéril. Sumergido en las emociones de antaño, vivía en una perpetua soledad. Marcos necesitaba imperiosamente volverse a enamorar, sentir el calor de otro cuerpo, el sabor de unos besos apasionados, antes de que el fin de sus días se abatiera sobre su paupérrimo modus vivendis de supervivencia.

Dicen que la esperanza es lo último que se pierde, y Marcos a pesar de sus años, del largo periodo que llevaba viviendo en soledad afectiva, de su crisis existencial, no perdía la esperanza de encontrar y vivir nuevamente un gran amor; el último y gran amor de su vida, que supusiera un compendio de todos los amores anteriores; que fuera un amor embriagador, irresistible y arrebatador; que le permitiera purificar su corazón, corregir todos los errores cometidos en su trayectoria, desterrar las pesadillas acosadoras, eliminar todos sus miedos; que le otorgara, llegada su hora, morirse sin culpabilidad, sin resentimiento, bajo el manto del perdón y la paz, para consigo mismo y con los demás.

Marcos se frotó los ojos, parpadeó varias veces, se alisó el pelo y sin levantarse de la cama, giró su cuerpo deslizando su mirada sobre el colage de la pared. Sus ojos, aprendidos y obedientes, fueron a posar directamente su mirada sobre la fotografía de Sara. Al lado de la misma colgaba un poema y una carta que Sara le había escrito: el poema en el comienzo de la relación sentimental, cuando la pasión estaba en su mayor auge, coloreando todos sus actos; la carta como despedida, explicación de la razón de su alejamiento y ausencia, del fin de su amor jurado eterno e indestructible.

Ya había transcurrido mucho tiempo desde que comenzó y finalizó su relación con Sara, y también desde que Marcos se enamoró por última vez. Los recuerdos, con todos sus detalles, seguían vívidos en su memoria: alimentados, día tras día, por la rememoración constante, por el esfuerzo persistente que hacía para que nada se perdiese en el olvido, ni el más mínimo detalle de todo lo que compartieron mientras duró su relación breve e intensa.

Marcos dejó que su mirada reposara indefinidamente sobre el rostro de Sara, con su sonrisa enigmática y la dulzura de su expresión congelada, atemporal, atrapada en la fotografía, en ese instante aparentemente sin valor o trascendencia. ¡Sara, suspendida en el tiempo, rehén del pasado, tanto como durara esa fotografía! Mentalmente recitó el poema que sabía de memoria, de tanto leerlo y releerlo durante todos esos años:

Quiero recorrer todo tu cuerpo…

Aprender una nueva forma de amar.

Sentir tu calor, tu sudor,

El estremecimiento de tu piel.

Quiero recorrer todo tu cuerpo…

Por fin salvarme entre tus brazos.

Ahogarme entre tus besos y caricias

Ser naufragio y ser náufraga.

Quiero recorrer todo tu cuerpo…

Contar los suspiros de tu boca.

De tu sangre arrancar las promesas

Más imposibles sobre la tierra.

Quiero recorrer todo tu cuerpo…

Eternizarme entre las canas de tus sienes.

Entregarte mi alma como si fuese

Una mañana que nunca pasará.

Quiero recorrer todo tu cuerpo… Marcos recordaba perfectamente el día en que Sara le entregó el poema. Fue en el transcurso de la tarde siguiente a la primera noche que pasaron juntos, sin dormir, fundiéndose sus cuerpos en un solo cuerpo, atrapados en el apremio del deseo que nunca acababa de satisfacerse, sin consumar nunca el clímax de su pasión volcánica, como si esa noche fuera a venir el fin del mundo, y a ellos solo les quedara el recurso de amarse imperiosamente.

Era el corolario de muchos encuentros, en los que los dos, asidos de la mano, paseaban por la orilla de la playa, arriba y abajo, ausentes a lo que acontecía en su entorno. Durante esos encuentros primordialmente eran conscientes de su proximidad, de su mutua contemplación, del tacto y del calor que se trasmitían a través de sus manos entrelazadas, intercambiando una energía poderosamente activa y dominante; singularmente eran conscientes de su deseo absorbente, que iba creciendo, acaparándolos de una manera incontenible hasta obnubilarles la razón; o lo que es lo mismo, vivían con su mente atrapada, sin poder ir más allá de lo que pudiera ser el presente, ese tiempo durante el que permanecían juntos aparentando ser el infinito.

Sara y Marcos, llevaban semanas saliendo, y un buen día, seguidamente de estar toda la tarde paseando por la costa, no logrando contener por más tiempo sus anhelos, decidieron alquilar la habitación de un hotel a pie de playa, para entregarse con sus cuerpos, pues con el corazón y en el alma ya lo habían hecho. Esa primera noche no hubo más palabras, solo movimiento. A lo largo de los continuos encuentros diarios, desde que se habían conocido, se fueron contando lo que consideraron esencial para conocerse, enamorarse, desearse, necesitarse… En esa primera noche no precisaban nada más.

Sara era hermosa, con un cierto aire salvaje e indomable en su pose y actitud. Sus gestos exteriorizaban el talante de una felina, como si constantemente estuviese dispuesta al ataque, registrando todo sonido y movimiento de su entorno, sin perderse ningún detalle. Se movía sigilosamente, casi como si bailara sobre un escenario; su escenario era el mundo, y creía que todo ese escenario era por derecho suyo. Estaba al tanto de que el papel principal lo interpretaba ella, y que nunca, bajo ninguna circunstancia, pasaba desapercibida.

La mirada de Sara, a través de sus ojos verde oliva, era húmeda, penetrante e inquisitiva, casi dolorosa, sobre todo cuando pretendías ocultarle algo. Eran los ojos de una iluminada, captando información oculta para el resto de los mortales, leyendo dentro del alma, en los recónditos secretos o deseos. Sus ojos grandes, con las pestañas negras y espesas, atrapaban a Marcos, lo hipnotizaban, haciéndole suyo; adentrándose en lo más intimo de su ser, desnudaban su esencia y adulaban su corazón. Para Marcos no existía la opción de decir no a su magnetismo cautivador.

Inteligente, su proceder era práctico y conciso. Sara no se perdía en los detalles ni en las nimiedades, yendo siempre al grano, sin dar rienda a las divagaciones. A Marcos siempre le había sorprendido su capacidad de síntesis. Consistente, mostraba su certeza y hacía gala de una seguridad interna permanentemente. Sara mostraba una vivacidad mental y física que nacía de su singularidad, más que de su juventud.

Marcos, pasado el tiempo, conociéndole más profundamente, nunca llegó a saber de donde procedió todo ese romanticismo que emanaba de Sara en sus primeros encuentros y noches juntos. Estaba seguro de que Sara solo escribió un poema en su vida, y ese era el que había escrito, inspirándose y dedicándoselo a él. Escribir precisamente no era su fuerte, y mucho menos un poema. ¿Qué ángel o musa habían guiado ese día a Sara? Esa era una de las preguntas que Marcos en ninguna ocasión pudo responderse, tal vez por que por mucho que lo intentase nunca conoció a la verdadera Sara (¿o sí?), por más que creyera por aquel entonces que quien se mostraba era la genuina y legal amante-amiga.

Posteriormente a las continuas tardes paseando y hablando, a las primeras noches haciendo el amor, siempre en la misma habitación del mismo hotel, Sara decidió que sería mucho mejor llevarle a su casa. Marcos sin dudarlo aceptó encantado. Evidentemente deseaba que la relación que mantenían se desarrollara hacia una forma de convivencia e intimidad que en el hotel, y en sus paseos, no era posible. Ya no. En la familiaridad de la casa de Sara se presentarían las situaciones para que se desenvolvieran con más naturalidad, que pudieran conocerse genuinamente y que la dinámica de la misma convivencia les aproximara a ambos en la dirección de ir descubriéndose el carácter, virtudes y defectos, de tal forma que pudieran borrar toda ausencia de ignorancia sobre las peculiaridades individuales que pudieran crear un atisbo de perturbación entre los dos.

Marcos no parecía poder dar crédito a tanta felicidad.

Pasaban los días y las noches juntos, viviendo en unas permanentes vacaciones, en un paraíso afectivo, sensual. Ambos pasaban por un periodo de solvencia económica y de libertades laborales que les permitía mantenerse prácticamente libres de las obligaciones de sus respectivos negocios. Por las mañanas desayunaban y a continuación de ducharse salían de compras o a gestionar sus responsabilidades laborales; por la tarde se reunían con los indistintos y luego mutuos amigos, compartiendo con ellos su felicidad, su prosperidad como pareja. Marcos ahora sabe, está plenamente seguro de que fue ahí cuando empezó a transformarse Sara. Comenzó espaciosamente, de una manera sutil, a comportarse de otra manera, con otra actitud y un estilo diferente a su cortesía habitual. Al principio fueron reacciones discordantes, como si se sintiera desplazada o celosa de las personas que mantenían afinidad de comunicación o de cariño con Marcos. Luego sus reacciones no tenían parangón ni control alguno.

Sara en cierta ocasión, bajo el estado de un arranque de furia descontrolada, con gritos que parecían alaridos, llegó al extremo de prohibirle a Marcos hablar con nadie, incluso saludar o llamar por teléfono, aún a su familia, sin su previa autorización. Una actitud totalmente intolerante y sin coherencia alguna. Marcos primero reaccionó impulsivamente, abochornado deseó marcharse y pensó en irse muy, muy lejos; a continuación sintió el temor de perder a Sara, de no verla más, de vivir sin ella, eso le hizo reaccionar y dudar con la profundidad que nace del amor más honesto, amor que todo lo disculpa y todo lo perdona. En cuanto Sara fue tranquilizándose Marcos especuló que solo era un enfado, una salida de tono cargada de sobreexcitación, de miedo e inseguridad, que sería algo pasajero, sin que volviera a suceder; justificó una reacción fuera de lugar, reacción que una vez que Sara llegara a comprender y razonar, comprendería que no tenía por que dudar de los sentimientos de Marcos, los cuales no podían ser más leales y devotos.

Marcos, aún así, entre sollozos y besos, con la esperanza como bandera y la sensibilidad a flor de piel, le prometió a Sara que respetaría sus decisiones y que no volvería ha hacer nada de lo que decía que le molestaba de su comportamiento. Deseaba vehementemente que la felicidad y el bienestar que sentían no fuera enturbiado por alguna causa, ni por nadie. Así que Marcos, creyendo que sería efímero, que volvería con su actitud a ser todo razonablemente armonioso, consintió a todas las exigencias de Sara y esa fue su perdición.

Hicieron el amor más apasionadamente que en los días previos, sintiendo que estaban destinados a amarse, a compartir sus vidas y futuro, creyendo que sus sentimientos, como los dioses, serían inmortales. Sara, como una posesa, besó y abrazó a Marcos con la fuerza y la desesperación de no poder hacer suya su esencia, la energía de su alma, el conocimiento ancestral de su ser. Marcos se estremecía vehementemente de placer, al mismo tiempo que su mente le decía que dentro de Sara había un ansia que nunca podría ser satisfecha, algo insondable para un amante pasivo y abnegado como era él. Y Sara aún no sabía que no había nada que pudiera hacer Marcos para que fuera capaz de regresar a un estado previo a su alteración emocional y dependencia afectiva. En ese momento no lo sabían, pero estaban emprendiendo un camino sin retorno y sin devolución de la felicidad prometida, que irremisiblemente les conducía a un callejón sin salida, a la destrucción de su relación y de ellos mismos.

Al día siguiente Marcos llevó, entre otras cosas, algunos de sus objetos personales, la mayor parte de sus ropas y unos cuantos libros al apartamento de Sara. Era un intento de afianzar la relación, de proveerla de un carácter estable y definido, de formalizar la convivencia. Marcos quería creer, comprender que Sara necesitaba sentir seguridad y dominio, tener la certeza de que la amaba exclusivamente a ella y que le urgía profesar que era la persona más importante y decisiva de su vida. Estaba convencido de que con ese acto pondría la base a una enfatización clara y precisa de lo que realmente Marcos consideraba importante, y hasta donde estaba avanzando en favor de la relación, dispuesto a todo, y lógicamente que Sara comprendería perfectamente el significado de su iniciativa.

Días después, supuestamente con todo en sus vidas sobre ruedas, a Sara le dio una vez más un arrebato de locura, excitación y agresividad peor que el anterior. Estaban terminando de comer, tomando el postre. Marcos recuerda perfectamente las natillas de huevo, cremosas, frías, con suspiros de monja flotando en su superficie, espolvoreadas con canela recién molida, la finura de su aroma, acompañadas de barquillos cubiertos en su extremo de chocolate con leche, semi-introducidos en el borde de las natillas. Su cuenco salto por el aire, mientras Sara furiosa le gritaba que no tocara nada, que no hiciera nada, que ni siquiera respirase sin su autorización; Le gritaba, ahíta de ira, que ya estaba bien, que se sentía harta de que nada permaneciera como antes de su llegada, que su casa y su vida era un desorden y la sentía descontrolada; le gritaba, con violencia, preguntándole si pretendía volverle loca con su presencia constante, reorganizándole sus horarios, sus actividades, sus cosas. Marcos no entendía absolutamente nada, ni siquiera comprendía de donde procedía esa reacción, esa percepción tan irreal de su convivencia, cuando mantenían una conversación aparentemente no relacionada con los alegatos de su enfado desmedido.

Marcos sintió morirse.

Paralizado, fue incapaz de protestar, de decir nada, de ni siquiera musitarle algo a Sara. Marcos no entendía que sucedía, que había hecho, a que se debía esa obstinación desproporcionada y virulenta de Sara. No concebía que causa mereciera desatar esa cólera, ese alarde de agresividad, toda esa potencia descontrolada, ciega y destructiva. Ante tanta intimidación no sabía como proceder. Su atención se desplazaba intermitentemente de las natillas, esparcidas por todo el comedor, a la cara de Sara, encendida de rabia. Marcos permaneció en silencio, temblando de pies a cabeza, esperando que fuera una pesadilla, de la cual pudiera despertarse de inmediato, y no la realidad lo que le estaba aconteciendo.

¿Dónde residía en ese momento la dulzura y el amor de Sara?

Marcos miraba a Sara y solo distinguía a un ser totalmente desconocido, como si otro yo cobrara vida propia, confinando a un segundo plano, lejos y profundo, a la verdadera Sara. La Sara que Marcos conocía, eclipsada, fuera de juego, subsistía desterrada en el limbo del infierno, sin acceso ni ruta por la que regresar, al menos en ese momento.

Pasaron tres días y tres noches sin dirigirse la palabra, sin mirarse a los ojos, sin aproximarse ni tocarse. Sara, por autodecisión, durmió en el sofá. Marcos, consternado, era incapaz de reaccionar, de encontrar respuestas y soluciones a ese estado de bloqueo en el que se hallaban sumidos los dos. Estaba noqueado por el pánico que sentía al ver como se desplomaban todos sus sueños y expectativas de vida felizmente emparejados.

Sara regresó a la cama, pero permaneció en su autismo.

Se sucedieron los días sin hablarse y sin mantener relaciones sexuales. Así se cumplieron sus tres primeros meses de convivencia como pareja. Marcos pasó más de dos semanas sin salir del apartamento, sin hablar con nadie. Cuando sonaba el teléfono no lo descolgaba. De su familia hacía semanas que no tenía noticias, ni una palabra, se mantenía alejado para que no supieran lo desgraciado que se sentía. No llamaban a sus amigos y no contestaban a sus mensajes o demandas. Marcos no limpiaba, ni cocinaba, ni tocaba absolutamente a nada. Solo se duchaba, encendía la televisión y esperaba a que Sara preparase el desayuno o la comida. Por temor a desencadenar su ira pasó más de un día sin probar bocado.

Consideraba que Sara ensayaba ponerle en el límite para ver su reacción. Marcos no reaccionaba con él de una manera explícita, en parte por que se hallaba en estado de shok, disminuido mentalmente, y en parte por que creía que sin el amor de Sara ya no sabría vivir. Impotente, dejaba transcurrir los días sin observar algún cambio en Sara. Esperaba con todo su anhelo que reapareciese la chica que conocía y de quien se había enamorado. Sabía, o más bien quería creer que estaba ahí dentro, detrás del enfado y del genio, debajo de esa máscara de tragedia que envolvía el rostro de Sara, y sus vidas.

Sara comenzó a salir más frecuentemente del apartamento, dejando solo a Marcos frente al televisor.

Cuando llevaban aproximadamente cuatro semanas en esas condiciones, Marcos resolvió preparar una cena especial; tan especial como era posible en esas circunstancias; y con lo que había en casa, que no era mucho, tendría que salir a comprar y romper con su reclusión.

No ignoraba que se exponía a un peligro, no podía precisar a ciencia cierta a cual, pero también entendía que ya no podía seguir por más tiempo en ese ambiente tenso y discordante. Convenía que se solucionasen todos los problemas y discrepancias, de manera inmediata, ya, o si no reventar, romper esa atmósfera, para bien o para mal, de una manera definitiva.

Sara observaba como Marcos cocinaba, ponía la mesa, y recogía la cocina lo más que podía para que no aparentase mucho desorden. Impenetrable, miraba sin decir ni una sola palabra. No reaccionaba, ni bien ni mal, manteniéndose con una cierta expresión en su rostro de escepticismo. Marcos pensó que ya era algo, tal vez suponía un comienzo, un punto de inflexión y de partida.

¿Significaría eso que habría reconciliación? Cuando la cena estaba en su punto Marcos le pidió a Sara que por favor se sentara a la mesa a cenar. Sin oponer ninguna resistencia, con actitud colaboradora, Sara se sentó y esperó apaciblemente a que Marcos le sirviese los alimentos.

Mientras cenaban, Marcos para romper el hielo, comenzó ha hablar en un principio con retraimiento, tímidamente, con las palabras entrecortadas, temblándole la voz, quebrada; a continuación se fue soltando y ya no había quien le parara. Se sorprendió a si mismo diciéndole a Sara cosas que no tenía preparadas, sentimientos que desconocía que habitaban en su interior, ideas manando como un torrente en cascada, explicaciones y lógicas no meditadas.

Sara le miraba impávida, con sus ojos verdes, húmedos, pero sin un solo gesto de asentimiento, sin una sola expresión de acuerdo o desacuerdo con lo que estaba escuchando. Comía bocado tras bocado, sin más, sin evidenciar ni siquiera si la cena era de su agrado; así terminó de cenar, pero no hizo ademán de levantarse de la mesa. Siguió escuchando a Marcos, sin decir nada, en silencio, sin una actitud concreta, sin un mohín de afecto, y lo que es más importante sin ninguna reacción violenta.

Marcos juzgó que había dicho mucho más de todo lo que creía que tenía que decir, que se había vaciado de todo lo que llevaba dentro de su ser, como un río en la desembocadura vierte al mar sus aguas tras un largo, abrupto y sinuoso recorrido. Se calló. Miró prolongadamente a Sara, esperando por su parte una reacción, un ápice de cambio en su expresión, algo que reflejara que había llegado su mensaje y sus sentimientos al fondo de su corazón o que se sentía cuando menos conmovida. No acaecía ninguna.

Marcos descendió lentamente su mirada al plato, dándose cuenta de que apenas había probado bocado. No tenía hambre. Transcurrió un tiempo, quien sabe cuanto, sin que ninguno de los dos pronunciara ni una palabra, sin que evidenciaran algún movimiento, la concesión de un sentimiento. Marcos no sabía si levantarse de la mesa y marcharse, o si esperar a que Sara procediera de alguna manera que le indicara saber que hacer.

Sara comenzó a llorar, primero quedadamente, como para sus adentros, sin hacer apenas ningún ruido. Derramaba lágrimas que rodaban por su cara, lentamente, entreteniéndose entre el lateral de su nariz y la comisura de la boca. Su respiración era un susurro nebuloso. Cuando Marcos se percató de que Sara estaba llorando, no sabía en realidad cuanto tiempo llevaba en ese estado, bajo esa emoción, desconsolada. Solo sabía que deseaba lamerle sus lágrimas, abrazarla tan fuertemente como pudiera y decirle que la amaba, que la seguía amando. Y eso fue precisamente lo que hizo Sara, decirle: “te amo”.

Marcos miró fijamente a los ojos de Sara, con el ardor del amor fluyendo por sus venas; amor que necesitaba expresarse después de un prolongado ostracismo y silencio; amor anclado a una oscuridad persistente durante tanto tiempo que se sentía hambriento del tacto y del olor del ser amado. Sara rompió en sollozos cada vez más fuertes y angustiosos, gimiendo con verdadera ansiedad y desespero. Marcos se levantó apresuradamente de su silla, rodeó la mesa y la abrazó por los hombros, la sostuvo con firmeza e intensidad, con la seguridad de saber que hacer y como consolar a quien amaba más que a si mismo; seguidamente la agarró por las manos y mansamente se dejó llevar al dormitorio. Se tumbaron encima de la cama, abandonando los cuerpos a las mutuas emociones, a la entrega de esa energía que mostraba cuan sensible y dúctil puede ser el ser humano. Marcos mantuvo a Sara entrelazada su cuerpo, con ternura; temblando al mismo tiempo que gemía, más tarde suspirando; Sara seguía dejándose estar entre sus brazos protectores, brazos que en ese momento parecían tener la capacidad de sostener toda la pena del mundo con la compasión de quien lo ha perdido ya todo. Y así permanecieron hasta la madrugada, en la que se quedaron profundamente dormidos, dejando fluir a su niño interno hacia el mundo onírico, donde todo puede ser y es posible.

A partir de ese día, ficticiamente, todo volvió a la aparente normalidad, como si ese periodo previo de sus vidas, turbulento, cruel y enfermizo no hubiese existido. Pero Marcos no se engañaba a si mismo, acusaba que no había precisamente el mismo romanticismo, y puntualmente la misma comunicación que había constado, en un principio, en su relación. Algo se había quebrado entre los dos, algo que insustancial, invisible o indefinido, no dejaba de ser esencial en su relación, aunque Marcos no pudiera concederle un nombre concreto, apellidarle con un calificativo que definiera de alguna manera el cambio y así conocer su antónimo.

Trascurrió el tiempo como viento en otoño.

Cuando cumplían seis meses de relación viviendo juntos, Marcos decidió proporcionarle una sorpresa a Sara, esperando que resultara estimulante, dinamizadora de sus esperanzas y proyectos comunes, inolvidable. Pensó que haciéndole una cena romántica, con muchas velas, música, dulces y cava, sería una manera muy agradable de concederse un estimulo que ayudara a revivir las emociones de los primeros encuentros y sus paseos por la playa. Sara durante la tarde no estaría. Le había mencionado que iría ha hacer unas gestiones al otro extremo de la ciudad, que de paso visitaría a su familia. Sería perfecto, cuando regresara a casa se encontraría con la cena sorpresa.

Marcos se entregó de lleno a las tareas de la cocina para prepararlo todo y que la velada resultara perfecta. De primer plato serviría crema de calabacín, aderezada con unas gotas de licor de almendras amargas, salpicada en su superficie con piñones y queso a las finas hierbas cortado en vaporosas hebras, gratinado al horno en las propias consomeras individuales; de segundo plato codornices rellenas de chocolate negro, muy amargo, de Madascar, y exquisitos higos de Turquía, dátiles de Arabia, ciruelas de California, guarnecidas con una fina salsa de aceitunas negras de Córdoba y uvas pasas sultanas de Corinto, muy picadas, reducidas en Jerez seco, Andaluz, hasta que quedara en su punto y se les pudiera añadir un toque de jengibre rallado; para el postre le sorprendería presentando una suavísima crema de arroz con leche, cocinada muy lentamente con leche entera, hasta que el arroz se deshiciera, nata líquida y azúcar moreno de caña, cubriendo su superficie con canela en rama recién molida, aromática y afrodisíaca, nueces de California picadas casi en polvo, un toque de leche condensada, cáscara de limón desecada, finamente molida, reducida y almibarizada en ron oscuro de caña Cubano. Para beber, con el primer plato vino de Cataluña, blanco, de aguja, ligeramente seco; con el segundo plato un vino tinto, reserva, de la Rivera del Duero; y para brindar, acompañando al postre, cava rosé. Marcos soñaba con hacer el amor en el sofá, mientras saboreaban exquisitos bombones artesanales, rellenos de licor y cerezas; imaginaba el finísimo chocolate fundiéndose en el paladar de sus bocas, entre sus besos y lenguas revoltosas, anhelando todos los espacios y poros de sus cuerpos. Ultimó encender las velas, de los dos candelabros de cristal tallado que presidían la mesa, para cuando llegara Sara poder apagar la luz y así recibirla bajo la luz de las velas aromatizadas con bergamota. Estaba todo en su punto, dispuesto para la celebración. Se aproximaba la hora habitual en que regresaba Sara, solo quedaba esperar unos minutos a que llegara abriendo con su llave la puerta de la calle, encontrándose con el apartamento románticamente iluminado y a Marcos de pié frente a la puerta recibiéndola con su mejor sonrisa y un cálido abrazo.

Sara no llegó. Dieron las diez, las once, las doce... Marcos se sintió intranquilo. Recapacitó que no sabía a que teléfono llamarle, (curiosamente Sara no había llevado el móvil, que precisamente Marcos había retirado de la mesa del comedor, cuando se dispuso a prepararla), que no tenía forma de localizarle, a donde ir a reclamar por la causa de su ausencia, ya que Sara no le había presentado aún a su familia y desconocía donde residían, por no mencionar que su familia no tenían constancia de la relación y de la convivencia que mantenían desde hacía seis meses. Cuando dieron las tres en punto de la mañana, en el reloj de cuco chino del salón, ya hacía tiempo que Marcos daba vueltas por todo el apartamento, como un tigre enjaulado, irascible, mirando de ventana en ventana para la calle, preguntándose si le acontecería algún percance, si sería adecuado ir a la policía o por los hospitales preguntando por Sara.

A las tres de la mañana fue cuando Marcos se fijó en el sobre ubicado encima del televisor. No lo había observado con anterioridad por que ese día no lo había encendido. Pasó el día tan entretenido comprando los alimentos, preparando en la cocina la cena, y a continuación esperando con ansiedad el regreso de Sara que no prestó atención a nada más que no fueran sus propias expectativas de celebración, así que no reparó que estaba ese sobre delante de sus narices. Solo podía soñar, sonreír visualizando la cara y la expresión de Sara cuando la sorprendiera con algo diferente que seguro no esperaba en absoluto.

Estaba seguro que no había visto ese sobre con anterioridad en la casa; pensó en entretenerse con su contenido unos minutos, reduciendo así su nivel de ansiedad, distrayéndose prestando atención a algo diferente. Agarró con curiosidad el sobre y cuando lo sostenía en su mano presintió que contenía algo desagradable, algo que estaba relacionado con la extraña e inhabitual ausencia de Sara. Abrió el sobre con manos nerviosas y temblantes, acabando por desgarrarlo, como si pudiera trasmitirle a ese sobre toda su frustración, la rabia por esa noche, por ese aniversario solitario, por esa ausencia lacerante.

Marcos desplegó un folio doblado, comenzó a leer su contenido, escrito con la letra ágil y sinuosa de Sara:

“Adorable Marcos: tal vez te estés preguntando por mi ausencia, por mi abandono y alejamiento de ti, precisamente hoy, día de nuestro aniversario, conmemoración de medio año viviendo juntos. No lo he olvidado.

Sólo puedo asegurarte que te amo, que mi amor por ti es profundo, completo, pleno y posiblemente eterno. Pero (aquí viene la parte dolorosa y la razón de mi ausencia) no puedo seguir por más tiempo contigo, ni un sólo minuto más a tu lado.

Sé que no podrás entenderlo, ni espero que compartas mi postura, sólo que respetes mi decisión. En el fondo no hay otra explicación que la que este amor me ahoga, me supera, me da miedo.

Por eso te pido encarecidamente que te vallas esta noche, con todas tus pertenencias, sin mirar atrás y sin buscarme nunca más, en ningún momento, ni siquiera de debilidad. Es mi deseo definitivo. Espero que no me lo hagas más difícil, por el bien de los dos. No volveré a mi casa hasta que esté segura de que te has ido para siempre y que no volverás a intentar una reconciliación.

Adiós, Sara.”

El folio se deslizó lentamente de las manos de Marcos hasta caer al suelo, indiferente, como una hoja seca, otoñal, mecida por la brisa de una tarde nublada, una tarde cualquiera. ¿Qué estaba leyendo? No podía ser, así, sin más. Esa carta significaba que era el final de su relación y no podía entender por que Sara tomaba semejante decisión.

Marcos se quedó sollozando, silenciosamente, meciéndose al compás del dolor, de todo ese dolor, siguiendo con cada movimiento, adelante y atrás, la grieta de su corazón, el abismo y la oscuridad del sentimiento de pérdida y abandono que le invadía todo su ser; evaporando, con el calor de su cuerpo, la fantasía que había vivido en esos seis últimos meses de su vida, en que había, de alguna forma, creído que había arribado a buen puerto. Después de un tiempo indefinido, destrozado en cuerpo y alma, Marcos se levantó de la silla, tembloroso se acercó a la ventana, y contempló como amanecía. La luz matutina y el trino de los pájaros le resultaban como una sinfonía repetitiva que le decía: “estas muerto, se ha terminado”.

Obedientemente, acobardado, como un autómata, sin ánimo, desorientado, recogió todas sus pertenencias, con las manos entumecidas, vacilantes, obligado por una extraña voluntad que nunca contradecía a Sara. Se sentía agotado. El dolor crecía, crecía y crecía, con cada acción de retirada, invadiendo su mente, destruyendo su dicha, ahogando sus expectativas de felicidad y plenitud, relegando a lo insustancial cualquier emoción compartida, palabras ahora vacías de significado, perdidas como si nunca hubieran sido pronunciadas o sentidas. No quería dejar a Sara, no quería perderla y partir hacía lo desconocido, sin ella; no deseaba olvidarla, aunque estaba claro que ella ya había tomado la decisión por los dos. Marcos no tenía otra opción que abandonar la casa y llorar en soledad su desdicha, el dolor que eclipsaba su alma, su mente y su cuerpo.

El desencanto era total y absoluto.

Fue introduciendo en dos bolsas de viajes sus enseres personales, la ropa, los libros y demás pertenencias. No quería dejarse nada olvidado y que Sara pensara que era por buscar una disculpa de acercamiento o reconciliación en contra de su definitivo deseo. La carta era muy clara al respecto. Cuando creyó tenerlo todo recogido, dejó sobre la mesa del comedor, entre los dos candelabros (con la cena sin probar y la cera de las velas consumida) un portarretratos con una foto de los dos gozosos y abrazados en una tarde de verano.

Marcos cerró la puerta sin mirar atrás.



FEIRA DO LIBRO DE VIVEIRO



VIVEIRO

FESTAS PATRONAIS

FEIRA DO LIBRO



Ramón Loureiro, Gonzalo Pernas, Moncho Pernas y Tucho Calvo, presentaron na Vila de Viveiro, na Feira do Libro, as 9 da noite, coincidindo coas Festas Patronais de Viveiro, o Libro “Principes de Bretaña, Peregrinos de Compostela”.

O libro e un conto, para adultos e nenos, xentes de todas a edades e gustos, que trata sobre a profundidade do Camiño de Compostela e o seu significado dende a antiguedade; ilustrado por Gonzalo Pernas, de un estilo propio e personal, cun toque naïf, o seu texto narrativo está escrito por Ramón Loureiro, e o libro ven sendo editado por Biblos, nunha colección especial, creada polo seu editor Tucho Calvo.


A afluencia do público foi moi extensa, coa asistencia de moitas plumas e voces da cultura galega.










XVII MERCADO MEDIEVAL DE MONDOÑEDO



XVII MERCADO MEDIEVAL DE MONDOÑEDO


Como ven sendo habitual dende fae xa decesete anos, celebrouse unha vez máis en Mondoñedo o Mercado medieval, ilustrando a plaza Maior, frente a catedral, e moitas das súas rúas, de forma que nos trasladamos por unhas horas, mais concretamente dous días, o 8 e 9 de agosto, a outros tempos da historia, onde se funden as rúas, coas súas casas, rincóns da ciudade, prazas, fontes e monumentos, e a súas xentes e turistas dunha maneira que non soio a apariencia, senon tamén as actividades, comidas, roupas e costumes son medievais.

Vendo como de calquer rincón sae o Mago Merlín, facendo das súas, co seu báculo, mexunxes, oracións, e varita máxica… Os malabaristas, a cetrería, o circo, os saltinbankis…xogos, música e aquelarres… e sin deixar o pan, o viño, e outros manxares mentres os canteiros, os alfareiros, os ferreiros, os zoqueiros, e demais artesáns venden os seus productos as xentes necesitadas deles, ou non… mentres os soldados do Mariscal Pardo de Cela buscan novas raparigas coas que beber unhas xarras de cervexa e tratar de pasar durmindo al menos unha noite nun pallar depois do baile.






RELATO DE VERÁN POR ADELA FIGUEROA



RELATO DE VERÁN

POR ADELA FIGUEROA

"FORNADA NA CASA DE MONTSE"


AGOSTO DE 2009 UN BO TEMPO PARA FACER FORNADAS.

A casa da Peza, no Val do Neira.

Desde a Casa o Val ábrese até onde alcanzar a vista como se unha ave voase a rentes do chan . Os nosos ollos a voar baixiño sobre os panascos , as casas , os camiños ,impulsam para remontar o voo que permite chegar até as montañas onde se ocultan Becerreá e as Nogais . Camiño de Castela. Un fermoso lugar para facermos unha fornada de verao.

Na véspera xa Filomena preparara o formento para que levedasse fervendo toda a noite.

O día estaba bo. Non chovía nin facía sol . Ideal para roxar un bo forno. Manolo ,un veciño, niso mostrouse experto. Mais tivo que agardar até a tarde para mostrarnos a súa experiencia. Era necesario que a fariña fose amasada co fermento . Auga quente e fariña centea para se mesturar na artesa que debeu ver moitas fornadas na súa vida. Artesa de madeira de castiñeiro , resistente e rexa. Boa para gardar a masa do pan e os bolos xa cocidos.

Non é así tan fácil prepar a masa. Filomena como unha comandanta ía dando instrucións e consellos. De cando en cando dicía: <<- vén acá aprende como se fai. Ves, remexe-se ben . Finca cos puños ,que non fique nada sen se mesturar>> .

Logo que se conseguiran mesturar fariña e auga engadidas á masa da noite anterior, compre facer bailar aquela grande medusa branca dentro da artesa.

-Finca unha mao despois da outra , cos dedos dereitos, agora co puño , mao dereita mao esquerda, dedos dunha mao dedos da outra , puño dereito puño esquerdo a gramar no pan.

Coma pandereiteiras do centeo ao ritmo da cadencia dun paso dobre . Ou quizais dun canto de berce. …

As pequenas tamén querían meter as maos na masa. Como non ! Uxia , co seu Xeitinho serio e responsábel de oito anos maduros, Marta Xogueteira e despreocupada , Sabeliña con aquelas maos de catro aniños mimosas . Todas aprendemos a virar os anacos de masa que Filomena ía cortando cando o total xa non se podía mover con soltura. Treito a treito , voltos e bailados fóronse apillando no extremo da artesa. Cada un cima dos outros . Masa sobre masa . Ben mesturada , ben golpeada ben torcida.:

Tronl-tronl dúas maos dentro da artessa até cansar ao centeio feito pasta de fartura.

Alí ficou , no escuro,gardado na caixa de castiñeiro , como a crisálida dunha bolboreta. Repousando en silencio na soedade do dragón que non quere que o acorden antes de tempo.

En canto a grande ameba durmía a xente deuse un bo descanso e lecer á volta da boa mesa da Casa da Peza . Repolos e cabaciños tomates e leitugas ,cebolas e ovos todo da horta . Cociña da Montse e caldo da Filomena, que , abofé , é a súa especialidade polo gostoso que sabía. Como din en Lugo : Mao!.

Catro ou cinco horas pasadas , hai qu' ir abrir a caixa dos segredos. Imos ver aquela mestura de centeo ,sal e auga. Como unha ameba xigante conseguira reptar polo fondo de madeira facendo como unha colada de lava de alimentar. Os ollos abríanse dentro da masa e o recendo a fartura enchía o pendello do forno .A artessa ía ser agora acariñada e golpeada por maos experiente e torpes grazas a gardar aquel tesouro odoroso . A artesa parecía diferenciar ben unhas das outras. Os movementos precisos de Filomena e da súa ben ensinada Montse e os torpes das outras.

Manolo xa prendera o lume. Cunha vara longa ía o movendo dentro do forno. Hai que o quecer por toda parte igual porque as pedras que fican en baixo do fogo non quecen. Por iso o varal longo movía o lume dunha parte para a outra. As brasas ían caendo á fornela.. Lois mediu a súa temperatura 600ºC!. A discusión era acerca do momento en que está pronto o forno para cocer. De roxo ten que pasar a branco., baixo a experiente ollada de Manolo. So cando os ladrillos das paredes alcancen esa cor é que o forno está preparado para acoller os bolos ou o que for.

Cebolas córtaranse unhas poucas! E pimentos . Para faceren de cama a liscos de toucim e chourizo ,para empanada,de torresmos ou atum.

Fatias de mazá cortada agardaban na súa tina para encher outra empanada.

As meniñas tamén traballaran facendo os seus bolos. Cadanseu bolo- preñado con chourizo e toucim persoalizados:Uxia , Marta, Sabela...

O rolo de estiricar voaba. Enrolada no cilindro de madeira a masa estirada facía de leito do amoado (liscos ou atum) ou mazá cortada , ou de tapa para as empanadas. Todas aprendemos a facer pans baixo as instrucións da Filomena , transformada en mestra , comandante ou monitora .

Finalmente foron 14 bolos tres empanadas e catro bolos preñados. O forno ben varrido coa vasoira de xesta, ficou cheo. Lois calculoulle a tª, aproximadamente 400º no inicio da fornada descendendo a 200º antes de fechar a porta.

Alí tén o costume de lle dar a volta as empanadas. Eu nunca vira. Mais o resultado final ficou moi bo. Os pans de centeio , da casa, ben ollados e as empanadas ricas e gostosas. Foron maos experientes . Con moitas fornadas ao lombo. De épocas en que non se compraba pan para a casa. Só se comía o que se cocia no lar. Tempos en que unha muller soa era capaz de facer todo o traballo : Ir ao moinho para a fariña,amasar, roxar , varrer, facer os pans,as empanadas, mételas no forno , atender os nenos que andaban ao redor,e tirar a fornada cando estiver pronta. Gardar todos os bolos para que durasen o tempo entre dúas fornadas...... en canto os homes estaban fóra , na Suíza ou na Francia, en Barcelona ou Bilbao, gañando un diñeiro necesario para que as familias mellorasen a súas vidas.

Hoxe é un traballo bonito. Propio das vacacións , ou dun fin de semana en que os amigos se xuntan para lembraren os vellos ofícios. E para gozar cos sabores auténticos doutros tempos que agora xa non hai. Para que os nenos d'hoxe saiban como se pode sobrevivir sen supermercados e aprendan os recendos e sabores que gardamos no fondo das nosas memorias e as vivencias doutrora en que , como elas, faciamos bonecos de pan para meter no forno en canto os maiores facían con seriedade a comida de moitos días. Tempos en que os veciños xuntábanse para se axudaren os uns aos outros , porque todo se facía na casa e o traballo e lecer ían xuntos e eran compartidos.

Hoxe sabemos que o pan vén sempre á nosa casa, mais tamén agradecemos un día de convívio a partillarmos unha tarefa tan fermosa como o é a de facer unha fornada . Grazas por que aínda o puidemos levar a cabo.


O MOSTEIRO DE SAN MARTIÑO DE XUVIA



O MOSTEIRO DE SAN MARTIÑO DE XUVIA

NA TERRA DE TRASANCOS


Expoñemos algunhas novas notas, xunto con outras fotográfias, sobre o Mosteiro de San Martiño de Xuvia de Narón:

A porta de xuvia é única e moi adiantada para o seu tempo. Non existe outra semellante en ningunha igrexa románica coñecida.

Amosa un rigor cirteciense que poido chegar a xuvia a fianis do século XII.

O sartego de D. Gonzalo Esquio ( 14o2-1410) conserva o epígrafe "Aqui iaz Rodrigo Esquio, fillo de Diego Esquio", xunto a un escudo de armas que perteneceu a lauda sepulcral de D. Pedro Mourelle de Mandiá e Esquio.

A Actúal torre das campás foi construida no ano 1780.

en 1835 Medizábal decreta a desamortización e Xuvia convirtese en igrexa paroquial."

(copring A. Pena Graña Arquivo Hª e Patrimonio Arqueoloxico Concello de Narón)









VIVEIRO: NA FERIA DO LIBRO PRESENTACIÓN DO LIBRO DE RAMÓN LOUREIRO



NA FEIRA DO LIBRO DE VIVEIRO RAMÓN LOUREIRO
PRESENTA SEU LIBRO
"PRINCIPES DE BRETAÑA, ESTRELAS DE COMPOSTELA"





En Viveiro, o Xoves, as nove da noite, Ramón Loureiro, xunto coa participación de Moncho Pernas e Gonzalo Pernas presentará o seu derradeiro libro "Principes de Bretaña, Estrelas de Compostela".

O libro e un conto para adultos e nenos, ilustrado polo xoven e prometedor Gonzalo Pernas, onde as ilustracións con un certo estilo naif e moi persoal, narra unha pequena historia para divertirnos e facernos reflexionar e pensar na historia do peregrinaxe Compostelán.

Editado por Biblos Clube de lectura, o editor do libro e o escritor Tucho Calvo. A edición, moi cuidada e de boa calidade fae que o libro sexa especialmente suxerente e apetecible de compralo e telo, non soio pola súa propia historia, texto e ilustarción, senon tamén polo importante menxase das letras na súa creación.

.

CELEBRACIÓN DAS VODAS DE OURO DO CARDEAL ROUCO VARELA EN MONDOÑEDO



AS VODAS DE OURO DO CARDEAL ROUCO VARELA

Mondoñedo



En Mondoñedo, coma non podía ser de outra forma, o día 7 de Agosto, celébraronse as Vodas de Ouro do Cardenal Rouco Varela, Presidente da Conferencia Episcopal; Rouco e o Preado galego e Español de máis próxima ascendencia ao Papa Benedicto XVI, asi como ao mesmo Vaticano, dende a súa posición máis cercana ao pobo Español, e dende a nunca deixada actividade vínculada frente a diócesi como un dos Cardenales de maior influencia na Iglesia.

Acompañado permanentemente do seu sobriño Monseñor Carrasco Rouco, o Obispo de Mondoñedo-Ferrol, Manuel Sánchez Monge, ademaís de moitos canónigos eo Vicario Xeral da Diócesi de Mondoñedo Antonio Rodríguez Basanta; e envolto co feliz tañido da lexendaria campá Paula, dirixíuse a Catedral de Mondoñedo, con todo o seu bon e persoal humor ( Ainda que non o parezca ao velo nos medios de comunicación, coa súa seriedade, acertos e erros), a experiencia de cincoenta anos de ordenación, e a felicidade de celebrar a os seus setenta e catro anos as Vodas de ouro cún programa da misa moi especial, xunto a moitismos dos seus compañeiros, familiares e amigos.

Aquí lles deixamos o programa da misa para que podan ter unha mínima constancia (E lembranza) da mesma os que non asistiron a un dos acontecementos Católicos máis importantes da historia actual da Iglesia, e de Mondoñedo.

Tras a ceremonia na Catedral, o Cardenal, acompañado de moitos dos menbros da súa familia, coma súa irmá, trasladouse ao Real Seminario de Santa Catalina, para conversar, lembrar a súa nenez e xuventude, o seu gusto polo fútbol, polos himnos dos campamentos, os libros, os anos de estudio, o tempo de seminarista, as súas clases entre Mondoñedo e Salamanca… emocionado (cousa que rara vez véselle mostrar en público os seus sentimentos íntimos) escoitou como lle cantaron unha canción escrita en exproceso para el mesmo e a ocasíón:

…En este Seminario
Empezaches a carreira
Correndo polos pasillos
Apendiches a Biblia enteira

Cumpreanos feliz
Cumpreanos feliz
Cincuenta anos de cura
De Mondoñedo a Madrid….

Imaxinamos que, como é costume no Cardenal, acabaría o día, descansando, na casa familiar da súa Vilalba natal, a poucos metros da imponente Torre que entretexida ca Terra Chá lembra outros tempos, e outras historias, que xa non lle pertenece contar nesta nota informativa Ao Carón da Lareira.









ASISTENCIA AO III CONGRESO TRANSFRONTERIZO DE ESTUDIOS CELTAS



ASISTIMOS

AL III CONGRESO TRANFRONTERIZO

DE ESTUDIOS CELTAS (ESPAÑA-PORTUGAL)


Os días 6 e 7 deste mes de agosto do 2009, en Ortigueira, unha vez máis, asistimos ao Congreso de estudios celtas, orgañizado polo instituto de Estudios Celtas de Ortigueira, dirixido polo director do mesmo D. Ramón Sainero (autor de libros tan importantes como ) e tamén en colaboración coa UNED.

O lugar da realización do Congreso foi como sempre no Salón de Actos do Museo de Ortigueira.

Por certo lles rogamos encarecidamente que visiten o Museo; estamos seguros que lles merecerá a pena desplazarse a vila, e que lles será unha grata sorpresa a visita, tanto pola boa calidade das instalacións, o trato recibido no mesmo museo, como por suposto (O que é o máis importante) a complexidade e profundidade da materia exposta no Museo que aporta un aprendizaxe inigualable sobre a nosa Cultura Celta

O Congreso de unha calidade inigualable, (E cada ano mellor, si cabe), foi intensamente enrriquecedor pola abundancia de temas e pespectivas tratados durante todo o mesmo, así como pola maestría dos ponentes, a pesar da falta de tempo, o que moitas veces deixounos cun mal sabor de boca, polo interese dos temás expostos, e que as veces quedarónse nuns esbozos.

Tamén é certo que iso lebanos, si temos interes nos temas tratados por cada ponente, a buscar e investigar por nós mesmos máis información e desexar que pase pronto o ano para que chege o próximo Congreso.

Deixamos aquí como constancia algunhas das fotos que fixemos o día seis do Congreso, xa que foinos de todo imposible facer fotos o día sete, polo que o sentimos moito polos mesmos ponentes que partiparon nese día.

Ainda así a todos os ponentes ou asistentes que o desexen poden poñerse en contacto con nosco, e nós envíaremoslles, a dirección que nos precisen, un cd con todas as fotos realizadas no mesmo, para que lles quede de lembranza, pois aquí soamente podemos deixar máis que un mínimo retazo fotógrafico de entre o máis de 40 fotos que temos realizadas.












“AMIGOS DA CIDADE DE MONDOÑEDO”



“A
MIGOS DA CIDADE DE MONDOÑEDO”

www.amigosciudadmondoñedo.org

PUBLICACIÓN EDITADA POLA SOCIEDADE
" AMIGOS DA CIDADE MONDOÑEDO"


Amigos das terras mindoñenses, hoxe os damos a coñecer que a sociedade "Amigos da cidade de Mondoñedo", ten unha publicación de unha calidade e precio sin parangón, de tal maneira que neste Agosto do 2009 xa van no nº 92 da mesma, o cal e un bón indicativo da continuedade, dedicación, vocación e calidade da información cultural e dos acontecementos nas terras mindoñenses.

Dende logo desde Ao Carón da Lareira non soio os recomendamos e invitamos a que os facedes socios da publicación, para así poder recibila de forma periódica e axustada, e ademáis poder estar informados, senon que tamén os recomendamos visitar a través do vínculo que os indicamos a súa páxina web así como poñeros directamente en contacto con eles, vía enderezo electrónico, cando os necesitedes, para poder recabar máis información sobre algunha actividade ou darlles a coñecer o que podedes artallar para que sexa publicado na publicación si e de ser oportuno o mesmo.

Aquí os deixamos todos os datos que necesitades para poder ser uns amigos máís da cidade de Mondoñedo:

Para recibir o periodico tedes que suscribiros, pois soamente se distribuye aos suscritores. A publicación é de seis números ao ano polo módico importe de 10 euros anuais.

O ingreso debedes facelo en calquer das seguintes contas ao nome de “Amigos da ciudad de Mondoñedo” (Deixade claro o nome e enderezo para saber quen fae a suscrición e donde envialo)

Contas:

BBV 0182-4340-62-0000035809

Caixa Galicia 2091-0125-44-3040002838

Banco Pastor 0072-0205-01-0000103336


III CONGRESO TRANSFRONTERIZO DE ESTUDIOS CELTAS (España - Portugal)




III Congreso Transfronterizo de Estudios Celtas (España - portugal)

Excmo Ayuntamiento de Ortigueira

6 y 7 de Agosto del 2009

Salón de Actos del Museo de Ortigueira

colabora: Uned - Instituto de Estudios Celtas



Este ano o Congreso de Estudios Celtas celebra novamente o seu elaborado programa con unha calidade excepcional.


Participarán nas súas ponencias nomes tales como: Francisco Álvarez, José Luis García Alonso, Ramón Loureiro, Rubén Jarazo, Victoria Díaz, Fátima Lobo, jamime Ferreri, ou Adriana Zierer, por solo nomeaer algúns dos ponetes presentes durante os dous días de duración do congreso.

A maiores a asistencia ao congreso otorga un certificado con un crédito universitario de libre configuración.


Quén quera participar e asistir ao congreso pode ponerse en contacto con D. Ramón Sainero, Director do Instituto de Estudios Celtas, no mail: rsainero@flog.uned.es, e así será informado e si o desexa inscrito no mesmo.

Deixamos constancia do Programa para que podades ter unha informacción máis completa.











SAN MARTIÑO DE XUBIA EN NARÓN



SAN MARTIÑO DE XUBIA - NARÓN





A historia do convento e a congregación comenza no século IX baixo a influencia da monarquía asturian e finaliza no século XIX coa desamortacización e exclaustración promovida polo novo réximen liberal

No século XII fae a incorporación a orden de Cluny, posto que lle marcará tanto o seu mellor momento de desarrollo e explendor como de decadencia hacia o século XVI cando pasará a orden Benedectina e a depender do priorato da abadía de San Salvador de Lourenzá de Lugo.

A decandencia iniciada no séculño XIII depois da incorporación a orden de Cluny ten moito que ver coa pérdida do favor dos nobles e as donacións, ainda que moi lentamente, a pesar de que si foi incluido a orden de Cluny foi debido as intrigas entre os Condes de Traba, o arzobispado de Santiago ea mesma monarquía.

O convento foi dúplice, e decir con monxes e monxas, ata que no século XII o pontificado prohíbiu esa convivencia, polo que foi construido un novo edificio para as monxas ata que no século XVI mudaronse ao convento santiagués de Antealtares.

A iglesía construida no século XII ten restos prerromanicos, ea básilica dividida en tres naves, ca cabecera dividida en tres semicirculares. Os ábsides están abovedados ea nave está dividida por pilares con columnas pegadas.

A fachada actual foi añadida no século XVIII xunto con a torre do campanario.

O edificio contén unha importante riqueza escultórica nos capiteles no interior do templo, nos canecillos exteriores, no muro norte dos ábsidese e no conxunto funerarío do cabeleiro Rodrigo Esquío situado nunha nave lateral, ainda que orixinalmente estivo na capilla de San Miguel, pegada a iglesia e tristemente derrubada nos principios do século XX.


ACADEMIA AURIENSE MINDONIENSE DE SAN ROSENDO



A nova ou semi-recente Academia Auriense Mindoniense de San Rosendo, ten a súa sede no Monasterio de celanova en Ourense xunto co Palacio Episcopal de Mondoñedo.

Para ter máis información sobre a mesma Academia podedes consultar o seguente vínculo:



Imos a mostraros a lista dos pertenecentes a dita Academia, tanto os Patronos como os Academicos, para que conste como coñecimeto de todos os lectores a importanca dos integrantes, a seriedad eo futuro que ten a Academia patrocinada por San Rosedo:

LISTA DE LOS EXCMOS. SEÑORES ACADÉMICOS DE NÚMERO DE LA ACADEMIA AURIENSE MINDONIENSE DE SAN ROSENDO

PATRONOS:

EXCMO. Y RVDMO. SR. D. LUIS QUINTEIRO FIUZA, OBISPO DE OURENSE

EXCMO Y RVCMO. SR. MANUEL SANCHEZ MONGE, OBISPO DE MONDOÑEDO-FERROL

ACADEMICOS:

EXCMOS. SEÑORES Y SEÑORAS:

D. Julián BARRIO BARRIO, Arzobispo de Santiago de Compostela

D. José María DÍAZ FERNANDEZ, Canónigo Archivero de Santiago

Doña Pilar DE TORRES LUNA. Geógrafa. Universidad de Santiago

D. José Manuel GARCÍA IGLESIAS, Historiador del Arte. U. de Santiago

D. José Miguel ANDRADE CERNADAS, Historiador del Arte. Universidad de Santiago

D. Manuel CARRIEDO TEJEDO. Investigador medievalista. León

D. Juan M. MONTERROSO MONTERO. Historiador del Arte. U. de Santiago

D. Eduardo PARDO DE GUEVARA Y VALDÉS, Historiador. Instituto de Estudios Gallegos P. Sarmiento. Santiago

D. Domingo L. GONZÁLEZ LOPO. Historiador. Universidad de Santiago

Doña María Beatriz VAQUERO DÍAZ, Historiadora. Universidad de Vigo

D. Ramón YZQUIERDO PERRIN, Historiador del Arte. Universidad de La Coruña

D. Ramón PERNAS LOPEZ, Escritor y Periodista. Viveiro

D. Manuel RECUERO ASTRAY. Historiador. Universidad de La Coruña

D. Ramón LOUREIRO CALVO. Escritor y Periodista. Ferrol

D. Manuel GARCIA DE BUCIÑOS, Escultor. Ourense

D. Cesáreo IGLESIAS GRANDE. Párroco de San Rosendo de Celanova

D. Francisco SINGUL LORENZO. Historiador del Arte. Santiago de Compostela

D. Antonio PIÑEIRO FEIJOO, Periodista. Celanova. Ourense

D. Segundo L. PEREZ LÓPEZ, Canónigo de la Catedral. Mondoñedo

D. Miguel Ángel GONZÁLEZ GARCÍA. Canónigo Archivero de Ourense

D. Rubén LOIS GONZALEZ, Geógrafo. Universidad de Santiago

D. Francisco CARVALHO CORREIA, Historiador. Santo Tirso. Portugal

D. José Luis LÓPEZ SANGIL. Historiador medievalista. La Coruña

D. Francisco J. RODRÍGUEZ PÉREZ. Historiador. Universidad de Vigo.





PREMIO LORENZO BARJA




O Real Coro Toxos e Froles, presidido por Pedro Sanz, o 12 de septembro, no Teatro Jofre entregará o Premio lorenzo Barja ao Profesor Luis Alonso Girgado, investigador do Centro Ramón Piñeiro, dende o que fae unha boa labor editorial como por exemplo a recuperación en facsimil da publicación Aturuxo. revista que naciu da man de Miguel Carlos Vidal e de Mario Couceiro.







Presentamos unha pequena biografia do Premiado:



Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1968) e Catedrático de Ensino Medio de Lingua e Literatura Españolas, alterna a docencia coa crítica literaria. Na actualidade (1999) é secretario do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, onde traballa na Sección de Literatura Galega. No xornalismo literario foi un dos fundadores do suplemento “El Correo Cultural” de El Correo Gallego e ten publicado artigos en numeros medios (La Voz de Galicia, Grial, Encrucillada, A Nosa Terra, Boletín Galego de Literatura, etc). Realizou diferentes estudios e edicións entre os que destacan Antre dous séculos (1990), de Xerardo Álvarez Limeses; Teatro galego (1993), de Ramón González Alegre; Á lus do candil (1993), de Ánxel Fole; Poesía galega completa (1994), de Luís Amado Carballo. En colaboración ten realizado edicións e estudios como D’o mar e d’a terra, de Francisco Mª de la Iglesia (1994), Ánxel Fole e Á lús do candil (1997), Poemas galegos, de Xoán Vidal Martínez (1998), Era un son de buguina, de Agustín González López (1998). Preparou e editou as antoloxías Rosalía de Castro na súa vida, nos seus versos (1986), Antoloxía do conto galego. Século XX (1989), O relato breve. Escolma dunha década (1980-1990) (1990) e as fotobiografías de Rosalía de Castro (1985), Valle-Inclán (1985) e Castelao (1986). Traduciu ó galego en colaboración con Xurxo Sierra Veloso, o poemario Os círculos do inferno (1997), do escritor canario Justo Jorge Padrón; e ó castelán o volume Rosalía de Castro, rosa de sombra (1994) e a peza teatral Saxo tenor, de Roberto Vidal Bolaño (1996). Dentro da súa actividade no Centro Ramón Piñeiro coordinou as edicións facsímiles das revistas literarias Aturuxo (1994), Alba (1995), Posío (1995), Gelmírez (1995), Posío. Arte y Letras (1996), Suplemento del Sábado de La Noche (1996), Resol (1997), Cristal (1998); Galiza (1999), La Alborada (1999), Cultura Gallega (1999). En castelán salientan as edicións Los dinosaurios y otros relatos (1993), de Gregorio Ortega; as antoloxías Antología de la poesía hispanoamericana. Siglo XX (1990), Cuentos populares (1993), así como o estudo Crónica de una muerte anunciada, de Gabriel García Márquez. Guía de lectura (1993).




HOMENAXEADOS NO DÍA DAS LETRAS GALEGAS DENDE A SÚA CREACIÓN



Lista de todos os homenaxeados no día das Letras galegas dende a súa creación en 1963
ata o ano presente 2009, e tamén a mención a o que será homenaxeado no 2010


2010 - Uxío Novoneyra

2009 - Ramón Piñeiro López

2008 - Xosé María Álvarez Blázquez

2007 - María Mariño

2006 - Manuel Lugrís Freire

2005 - Lorenzo Varela

2004 - Xaquín Lorenzo Fernández

2003 - Avilés de Taramancos

2002 - Frei Martín Sarmiento

2001 - Eladio Rodríguez

2000 - Manuel Murguía

1999 - Roberto Blanco Torres

1998 - Poetas Medievais da ría de Vigo
(Martín Códax, Mendinho e Johan de Cangas)

1997 - Ánxel Fole

1996 - Xesús Ferro Couselo

1995 - Rafael Dieste

1994 - Luís Seoane

1993 - Eduardo Blanco Amor

1992 - Fermín Bouza Brey

1991 - Álvaro Cunqueiro Mora

1990 - Luís Pimentel

1989 - Celso Emilio Ferreiro

1988 - Ramón Otero Pedrayo

1987 - Francisca Herrera Garrido

1986 - Aquilino Iglesia Alvariño

1985 - Antón Losada Diéguez

1984 - Armando Cotarelo Valledor

1983 - Manuel Leiras Pulpeiro

1982 - Luís Amado Carballo

1981 - Vicente Martínez Risco

1980 - Alfonso X o Sabio1979 - Manuel Antonio

1978 - Antonio López Ferreiro

1977 - Antón Villar Ponte

1976 - Ramón Cabanillas Enríquez

1975 - Xoán Manuel Pintos Villar

1974 - Xoán Vicente Viqueira

1973 - Manuel Lago González

1972 - Valentín Lamas Carvajal

1971 - Gonzalo López Abente

1970 - Marcial Valladares Núñez

1969 - Antonio Noriega Varela

1968 - Florentino López Cuevillas

1967 - Manuel Curros Enríquez

1966 - Francisco Añón

1965 - Eduardo Pondal

1964 - Alfonso Daniel Rodríguez Castelao

1963 - Rosalía de Castro


O PREMIO "MEDALLA DO REINO DE MERLÍN" 2009 FOI ENTREGADO A MERCEDES MONMANY




O sábado catro de Xullo, as doce da mañá, celebrouse a entrega do Premio "Medalla del Reino de Merlín" 2009, no salón de actos do centro cultural do Real Coro Toxos e Flores, o cal recaeu na escritora e documentalista Mercedes Monmany.


O acto presidido polo director de Toxos E Flores D. Pedro Sanz Sánchez, o Sr. Alcalde de Ferrol D. Vicente Irisarri, e a Concelleira de Cultura, contou tamén co Laudatio polo Catedrático D. José María Paz gago.






Acudiron ao mesmo moitos dos principais nomes da cultura de Ferrol e comarca, así coma da Coruña e de outras cidades.






Por concesión de D. Pedro Sanz deixamos a disposición dos lectores o discurso de apertura a tan meritorio premio.

PALABRAS DEL PRESIDENTE DEL REAL CORO TOXOS E FROLES EN LA ENTREGA DE LA MEDALLA DEL REINO DE MERLIN A MERCEDES MONMANY

4 DE JULIO DE 2009.


Ilmo.Sr.D. Vicente Irisarri, Alcalde de Ferrol; Excmo.Sr. D. Cesar A.Molina, Deputado pola Provincia no Congreso, Sra. Homenaxeada:
Miñas donas,meus señores:

Hoxe é para o Real Coro “Toxos e Froles” o decano dos coros históricos galegos unha oportunidade mais para mostrar o noso avencellamento coa Cultura, con Galicia e moi especialmente con esa terceira Bretaña, a Bretaña do Norte, a Bretaña de Torrente e Cunqueiro.

A miñas primeiras palabras deben ser obligatoriamente de saudo para todas e todos, para amosar a alegría da xunta directiva do Real Coro porque vostedes estén aquí na nosa casa, na súa casa, e sobor de todo para unha vez mais decir pubricamente que o Toxos está comprometido con Ferrol, coa cidade que o veu nacer alá polo ano 1914 , coa cidade que tanto se volcou con nós, nos bós e nos menos bós momentos de estos casi cen anos de vida.

Pero antes de falar, utilizar eso si poucas verbas, permítanme facer unha reflexión necesaria nesta casa onde o único que facemos e traballar por e para Galicia.

Neste mismo lugar xa fau dous anos e no momento da entrega do premio “Manuel Lorenzo Barja” concedido a Xosé Fontenla Leal, pronunciei un chamamento á Real Academia Galega. Estaba aquí presente o presidente e diversos membros da RAG que acudían a recoller a distinción otorgada a aquel ferrolán, Xosé Fontenla Leal, que desde Cuba traballou moito e ben por Galicia ,logrando entre outras cousas que o inicio de Real Academia chegase a bó termo; que o Himno Galego fora unha realidade e que os ferroláns residentes en Cuba fundasen a asociación “Ferrol y su comarca” coa que, unha vez máis o digo, a nosa cidade e a súa corporación municipal teñen contraida unha enorme débeda que debe pagarse polo menos coa concesión da medalla de prata, xa pedida polo Toxos pero que supoñemos pola burocracia vai o tema.. pasiño a pasiño.Nós confiamos no Sr. Irisarri e sabemos do seu interese.

Pois ben , o Toxos reclamou ante o señor Barreiro e os seus compañeiros de Corporación que o Dia das Letras Galegas do ano 2010 fora adicado ó noso paisano, a un galego universal, a Ricardo Carballo Calero. A resposta foi que recollían a petición.

O pasado ano ,unha vez mais nesta casa e en presencia do destacado membro de Real Academia ,don Xosé Luis Axeitos, volvín a reiterar a nosa petición que se sumaba á de varias asociacións de Ferrol, incluso a do Concello. As verbas de resposta foron moi agradables, incluso diría positivas para coa petición si ben dixo que eran tódolos académicos os que tiñan que dar os parabéns . Pensamos que precisamente o ano 2010, unha data moi familiar de Carballo Calero , sería por fin adicado ó noso paisano.

Agora ….con pena vemos que un ano mais a Real Academia sigue esquecendo a Don Ricardo.

Congratulémonos de que o Día das Letras Galegas se adique a Uxio Novoneira, porque o merece, como otros moitos ,pero…¿ata cando Ferrol vai ter que continuar reclamando e reclamando atención para as súas xentes?.

Xa ven, por un lado toxos, ….inda que nos quedan as froles. Toxos e froles das montañas do Caurel onde naceu Uxio, o amigo de Alberti, o pintor das verbas, que ó xuntalas convertíalas en poesía.

E desta primeira reflexión…a falar do premio, do reino de Merlín.

Merlín…un home difícil na Corte de Arturo? ¿O un home cargado coa vella retranca galega na corte de don Alvaro?.
O caso é que desde o Toxos concedímoslle,acordamos, que él ,Merlín, tivese o seu Reino, e que no seu nome , nós nomeáramos cabaleiros e cabaleiras. E…aquí estamos nesa empresa.E seguro que debe ser positiva porque o vello Mago non veu todavía a chamarnos a atención. É un personaxe moi comprensivo.

No mes de decembro do pasado ano, como todos os 23 de decembro, data moi cunqueiriana , reunímonos no seminario de Mondoñedo para conceder os premios do ano 2009. Entre eles as duas “Medallas do Reino de Merlín”que foron otorgadas ó profesor Dario Villanueva e a escritoria e ensaista Mercedes Monmany.

Non vou a decirlles os seus méritos, porque o xurado xa os tivo en conta. Soamente que houbo unanimidade e que os representantes dos concellos de Ferrol e Mondoñedo, da Diocesi e do Toxos estivemos en todo de acordo.

Dario Villanueva xa estivo con nós o 29 de maio, data da celebración da primeira actuación do noso coro ,no ano 1915, un ano despois da fundación.

Quedaba pendente a débeda da “Medalla” con Mercedes Monmany e..aqui estamos. Con unha enorme alegría que se fai maior ó estar entre nós Cesar Antonio Molina, pois xa é así a terceira vez que nos visita nesta sede ; e tamén con Xosé María Paz gago, con raices familiares en Ferrol ,xusto nesta rúa da Magdalena; un home que cando falei sobre a posibilidade de que fixese a laudatio da homenaxeada ..todo foi en él positivo, o que demostra o cariño, diría tamén admiración, que Xose María ten por Mercedes.

Da homenaxeada non vou decir verba algunha eso corresponde a don Xosé Maria, pero unicamente decirlle, estou seguro que en nome de tódolos membros da nosa entidade que….. dona Mercedes….ten un nome precioso, desde logo moi unido á terra onde naceu. Sepa que nós recordamos nese nome o moito que polo Toxos fixeron os frades da Merced, cando non tíñamos nin sede apropiada para os ensayos.Eles cedíannos as súas instalacións,e penso que gracias a eles o Toxos mantívose en pé. E… mire…nós xa de maneira tradicional, todolos anos, ó remate da procesión da Virxe Branca, da Virxe da Mercé, na noitiña do mércores santo, acudimos cos nosos bailaríns e danzan ante a imaxe antes de que a retiren a capela, e non falta unha fermosa canción, en galego, por parte dos homes e mulleres do noso coro…a Maria da Mercede….
Por eso o seu nome queda por sempre grabado en nós.

Moitas gracias por aceptar este pequeniño recordo pero que leva nél o noso cariño, a nosa entrega e a nosa unión por sempre.

Miñas queridas e queridos amigos, moitas gracias tamén a vostedes por acompañarnos, por estar con nós ,e recorden que o vello Merlín seguirá , estou seguro, protexéndonos, sobre todo protexendo a aquelas e aqueles que levan con moito orgullo a súa Medalla.

Por sempre…moitas gracias.


Pedro Sanz







12º CURSO DE PENSAMENTO CARLOS GURMÉNDEZ




12º CURSO DE PENSAMENTO CARLOS GURMÉNDEZ
A GUERRA CIVIL
O DIFÍCIL EXERCICIO DE RECONSTRUÍLA


Pontedeume, 21, 22 e 23 de Xullo de 2009


PAZ, PIEDAD, PERDÓN
Manuel Azaña,
18 de Xullo de 1938


Os vindeiros días deste mes de Xullo, en Pontedeume, impártirase o curso que títulamos; o mesmo estará acompañado dunha Exposición de carteis da Guerra Civil e dun Documental sonoro e gráfico sobre a Guerra Civil en Pontedeume.

Os directores do curso son María Antonia Pérez Rodríguez, profesora Titular de Documentación da UDC, e Xosé María Dobarro Paz, Catedrático da F. Galega e Portuguesa da UDC. O Comité de Coordinación está composto por Esperanza Piñeiro de San Miguel, Catedrática de Historia da IES, e Luis Mera Naveiras, Secetario del Club de Prensa. Así mesmo o Comité Científico contará cos Prof. Dr. Xosé Luis Axeitos, Luis Barral, Rosa María de Cal y Cortina Y José Antonio Ponte Far.

O número de relatores e o título das ponencias e moi amplo, polo que todo aquel que desexe ter máis información sobre os mesmos e sobre o curso, ademaís da inscripción e solicitude de bolsa poden poñerse en contacto co Club de Prensa de Ferrol, Apartado 283, 15480 Ferrol. Tamén no Tel. 696 490 048 e no enderezo eletrónico info@clubdeprensadeferrol.com.

Outra forma de contacto é dirixirse a Oficina de Cursos e Congresos da UDC. www.udc.e/congresos.pi/ Tel. 981 167 000 (extensión 2388).

Tamén no Concello de Pontedeume, no Departamento de Cultura.


O HIMNO GALEGO




O Himno Galego cumpre cen anos.

Sendo a letra do Poeta Eduardo Pondal, a Música foi creada para o mesmo por Pascual Veiga.

A continuación lles deixamos a letra do Himno Galego para que todos podades lembrala, e por que non? apréndela quen non a sepa.


¿ Qué din os rumurosos
na costa verdescente
ao raio trasparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e feridos e duros,
inbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.


SE ENTREGARÁ O PREMIO "MEDALLA DO REINO DE MERLIN" 2009 O 4 DE XULLO NO LOCAL CULTURAL DO REAL TOXOS E FROLES DE FERROL





O sábado, Día 4 de Xullo, ás 12h. no centro Cultural do Real Coro Toxos e Flores, terá lugar a entrega do Premio "Medalla do Reino de Merlín" 2009.

Ista vez o premio é concedido a Mercedes Monmany, escritora e ensaista, contando con que a laudatio estará a cargo de D. José María Paz Gago, profesor da Universidade da Coruña.



O acto contará coa asistencia de importantes nomes da cultura galega e tamén coa asistencia do ex- ministro César Antonio Molina.



UXÍO NOVONEYRA FOI O ESCOLLIDO PARA O DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2010



A Real Academia Galega daba a coñocer este sábado que o poeta escollido para o Día das Letras Galegas 2010 é Uxío Novoneyra o poeta do Courel.

Uxío Novoneyra naceu en Parada de Moreda, Courel, en 1930, foi fillo dunha familia de labregos polo que esa terra será o principal referente para os seus versos.

No ano 1955 deu ao prelo “Os eidos”, poemario con que comeza un ciclo poético que retomará con “Os eidos 2. Letanía de Galicia e outros poemas” (1974). No ano 1983 afíncase definitivamente en Santiago, cidade desde a cal exerceu como presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega, até a súa morte no ano 1999.

Publica “Poemas caligráficos” en 1979, nunha edición prologada e ilustrada por Reimundo Patiño.

Xa na segunda metade desa década comeza cunha recompilación temática da súa produción poética completa. Así, en “Muller pra lonxe” (1987), reuniu os poemas paixonais e amorosos, e dous anos máis tarde, en “Do Courel a Compostela 1956-1986″, os de temática política, que irán acompañados dunha antoloxía crítica. En 1994, logo de varios anos de silencio editorial, editou “Poemas de doada certeza i este brillo premido entre as pálpebras”. En 1998 publicou “Betanzos: Poema dos Caneiros” e “Estampas”

.

"ARDE LUCUS" CHEGOU NOVAMENTE A CIDADE DE LUGO NESTE 2009




Os días 26, 27 e 28 de Xuño o Arde Lucos exténdeuse pola cidade de Lugo, e xunto con el, milleiros de persoas día e noite tomaron literalmente as rúas do centro , dentro de murallas e resto da cidade, celebrando dunha maneira totalmente lúdica a historia de máis de dos mil anos.


Durante os tres dias da festa espectacular celebráronse centos de actividades, unhas organizadas polo Concello, outras polas asociacións, e outras pola ciudadania.

Foi unha delicia, non soio do ambiente rueril, e da feria, con todo tipo de productos artesáns e de alimentación, tamén as actuacións dos desfiles románs, as bodas celtas, as carreras de bigas, fogos artificiais, bodas románs, rituales máxicos, malabarismos, zancudos, bandas musicais, obradoiros, tiro con arco, paseos e desfiles de cabalos, gregos, celtas, venda de escrabos, detención de ladróns, etc...



A xente cada ano que pasa participa máis dunha maneira activa asistindo a festa vestidos con ropaxes da época creando así un ambente máis real e máis doado tanto polo día como pola noite.

Tamén é certo que cada ano vemos máis xentes do resto de galiza e de españa.

Dende logo é unha das festas mellores de todo o país e tamén das que seguen en expansión, ofrecéndonos cada ano novas e sorpresas.

Os deixamos fotos da portada do programa e tamén unha serie de fotos do ambente par que os que non fuchedes os fagades unha idea do que foi Arde lucus 2009





<>

"POSTALES DE HUMO" DO POETA JUAN CARLOS VALLE "KARLOTTI" FOI PRESENTADO NO AUDITORIO DO CARBALLO CALERO


Onte, no Carballo Calero de Ferrol, as oito da tarde, foi presentado o libro de poesía "Postales de Humo" de Juan Carlos Valle, máis coñecido por "Karlotti".




O libro editado pola Asociación Cultural Fuco Buxán, foi presentado co respaldo da mesma asociación, facéndose un elocuente recital poético de algúns dos poemas do libro.

Con moita afluencia de xente, tanto da asociación, como do mundo cultural e público ferrolano, temos que reseñar que poucas veces asistimos a unha presentación tan animosa, e ademaís a unha mostra de recitaxe tan fermosa.

Karlotti xa había publicado con anterioridade outro libro poético: "Todos los jueves salvo la luna", ainda que o autor en nome das súas propias palabras non é moi aficionado ás publicacións, e como el mesmo dice escribe poemas, non libros.

Desta vez foi a propia Asociación Cultural Fuco Buxán quen animou a publicación do libro.


Deixamos postas unhas fotos do público e da presentación do acto.








NO SEMINARIO DE SANTA CATALINA EN MONDOÑEDO PRESÉNTOUSE O Nº 205 DA REVISTA AMENCER DEDICADA AO POETA AQUILINO IGLESIAS ALVARIÑO



O Real Seminario Mindoniense de Santa Catalina, prensentou o dia 10 deste mes, as oito da tarde, cunha masiva afluencia de xente, participando e disfrutando do acto, o nº 205 da revista Amencer, dedicada nesta ocasión ao poeta Aquilino Iglesias Alvariño.


Neste número monografico dedicado a Iglesias Alvariño recollese a biografia do poeta, unha selección dos seus poemas, artigos en colaboración de varios autores galegos, como pode ser Manoel Anllo Cabana, Francisco Fernández del riego, Manuel Regal Rego, Alfonso Blanco Torrado o Xosé Antón Miguelez.


Algúns destes autores tivero coñecicimento e amistade directa co Poeta Aquilo Iglesias como é o caso de Anllo Cabana, o Fernández del riego que compartiu tertulias con el na Barbería do pallarego.


O número 2005 de Amencer presentouse dunha maneira mui especial baixo a responsabilidade de Félix Villares, tendo en conta que a revista se fae ca participación do alumnado e os profesores do centro relixioso de Mondoñedo.


Na mesa de presentación estivo, entre outros, o novo director da revista Amencer, asi como D. Félix Villares o tamén o Alcalde de Mondoñedo D. Orlando Fernández.

No acto participaron alumnos do centro recitando Poemas e tamén o grupo rexional Aires do Padornelo.









O LIBRO "PRINCIPES DE BRETAÑA, ESTRELAS DE COMPOSTELA" FOI PRESENTADO NO CONCELLO DE MONDOÑEDO



O Ilustre D. Ramón Loureiro presentou o pasado mércores, día dez, as sete da tarde no salón de plenos do Concello de Mondoñedo o seu derradeiro libro"Principes de Bretaña, Estrelas de Compostela".

O libro editado por Biblos está ilustrado por Gonzalo Pernas, fillo do escritor viveirense e director do Ámbito Cultural do Corte Ingles, Ramón Pernas.

Ainda que aparentemente pode parecer un libro pensado e editado para os nenos, tamén e un conto, unha lembranza, de unha profundidade e reflexión importante para os adultos, polo que a pesar da súa recente edición está tendo unha magnifica acollida entre o público adulto, e os lectores habituais de Ramón Loureiro, autor por certo de obras tan importantes como Morgado, O corazón Portugués e a súa obra mestre editada en galego, e agora en castelán, e ademaís internacionalmente, As galeras de Normandía.


No acto estivo presente o director literario de Biblos, Tucho Calvo; o Alcalde de Mondoñedo D. Orlando González, outros membros da corporación mindoniense, e como ponente da presentación a asistencia especial Dña. Esperanza Piñeiro de San Miguel, importantisima e prólifera escritora de Ferrol, xunto co seu marido Andrés Gómez.





Entre os asistentes contouse coa presencia de importantes figuras do mundo literario, a figura do Mago Merlín, así como membros do movemento cultural Ao carón da lareira, persoas desplazadas de Ferrol e tamén da cidade de Lugo, ademaís dos propios mindonienses que acudiron ao acto.

Ramón Loureiro falóunos agarimosas verbas de como o libro rinde culto e homenaxe ao mundo das peregrinacións, aos camiños que conducen a Compostela, ao Apostol, e a esa Galiza do Norte que inclue a San Andrés de Teixido, a Ferrrol, e tamén os territorios vitales do mundo imaxinario e literario do autor.




O POETA AQUILINO IGLESIAS ALVARIÑO SERÁ HOMENAXEADO EN MONDOÑEDO POLA DIÓCESIS NO REAL SEMINARIO


A Diócesis de Mondoñedo, no Real Seminario de Santa Catalina, na Aula Losada ( caracterizada por que na mesma aula se conserva a mesa de castaño ante a cal Cunqueiro leyó su ingreso na Real Academia Galega,"Tesouros novos e vellos"), recuerda unha das maís brillantes voces da lírica galega do pasado seculo: Aquilino Iglesias Alvariño.

O acto terá lugar o día 10, as 8 do serán, e acudirán ao mesmo personalidades do mundo da cultura galega procedentes de toda Galiza.



Aquilino Iglesias foi figura fundamental, xunto a voces das letras tan importantes como Crecente Vega, díaz castro ou Noriega Varela, da chamada escoloa do seminario: A súa poesia tivo unha determinante influencia en a obra de Álvaro Cunqueiro. Finado no ano 1961 en Santiago de Compostela foi membro da Real Academia Galega e no ano 1986 dedicouselle o Día das letras Galegas.

A asistencia será libre e quen desexe máis información o quera confirmar a súa presencia, pode facelo poñendose en contacto co seguinte e-mail:

f.villares@mondonedoferrol.org


RAMÓN LOUREIRO PRESENTARÁ NO CONCELLO DE MONDOÑEDO " PRINCIPES DE BRETAÑA, ESTRELAS DE COMPOSTELA"






O Salón de Sesións da Casa do Concello de Mondoñedo será escenario o mércores, día 10 de xuño, ás 19.00 horas, do acto de presentación do libro Príncipes de Bretaña, Estrelas de Compostela, editado por Biblos.

Trátase do último libro do escritor, xornalista e académico numerario da Real e Pontificia Academia de San Rosendo Ramón Loureiro, autor de títulos como As galeras de Normandía, novela calificada de obra maestra por voces da talla da de Miguel García-Posada, o presidente da Asociación de Críticos Literarios de España, e distribuida polo grupo Edaf (na súa tradución ao castelán, feita polo propio Loureiro) tanto en España como Latinoamérica.

Príncipes de Bretaña, Estrelas de Compostela, é un libro ilustrado polo debuxante Gonzalo Pernas, no que está presente Mondoñedo, cidade sempre moi vencellada ao imaxinario de Ramón Loureiro tanto por lazos persoais –á súa catedral e ao seu seminario a familia paterna do escritor está unida desde hai séculos- como literarios.

Trátase dun conto tanto para nenos como para adultos, no que ás portas dun novo Ano Santo Ramón Loureiro rende homenaxe ao mundo das peregrinacións, e no que Mondoñedo está presente como enclave especialmente significativo no Camiño do Norte, no que conduce a Compostela despois de pasar, entre outros lugares, pola Corte Real de Oviedo.

Na práctica totalidade dos libros de Ramón Loureiro (As novelas O corazón portugués e As galeras de Normandía, os relatos O peixe de pedra (ilustrado por Xaquín Marín), A oca de Leonardo (ilustrado tamén por Marín) e agora Príncipes de Bretaña, Estrelas de Compostela (ilustrado por Gonzalo Pernas) Mondoñedo está presente.

O acto do mércores estará presidido por Don Orlando González, señor alcalde da Moi Nobre e Leal Cidade de Mondoñedo.

A orde das intervencións será a seguinte:

Don Tucho Calvo, director literario de Biblios

Doña Esperanza Piñeiro de San Miguel, historiadora e experta na obra de Ramón Loureiro

Excelentísimo Señor Don Ramón Loureiro, da Real e Pontificia Academia de San Rosendo, autor de Príncipes de Bretaña, Estrelas de Compostela.

Don Orlando González, alcalde de Mondoñedo.

HOMENAXEADO O MAGO MERLIN POLO MOVEMENTO CULTURAL AO CARÓN DA LAREIRA NA SÚA CASA LIBRERIA - MUSEO EN MONDOÑEDO




As 12:00h da maña do día 30 de maio, en Mondoñedo, Ao carón da lareira, fixo un homenaxe ao Mago Merlín, (Manolito Montero para os amigos), personaxe peculiar que ten os seus orixenes en "Merlín e Familia" de Álvaro Cunqueiro, e ten continuación en outras obras literarias como por exemplo en "O corazón portugués" de Ramón Loureiro.





Merlín, moi vinculado a Ferrol, tamén ao Real Coro Toxos e Froles, a cultural da Galiza do Norte, mantén unha Casa Museo, peculiar e cheo de multiude de antiguedades de diferentes orixenes, como pode ser o relixioso; ten outro Museo de ceramica orixinaria de 1800 para adiante, e o seu primer Museo establecido na mesma libreria que rexentou unha vez que foi cerrada pola súa xubilación.



No homenaxe se lle entregou ao Mago Merlín un diploma honorifico pola sua traxectoria profesional e meritoria de xa máis de 50 anos; tamén contou cunha ofrenda dunha fotógrafia emblematica do recente homenaxe que se lle fixo cando cumpliu o 50 aniversario de apertura da libreria que rexentou ata seu retiro, a libreria Montero. Ambas entregas , humildes e sinceras, foron aportadas polo movemento cultural Ao carón da lareira, presidido por Fernan Ponte e Tito Saavedra.


Asi mesmo se lle entregou un homenaxe especial aportado polo artista Ferrolano Anxo Álvarez, avogado, escultor, fotografo, pintor, articulista, que non pudo asistir por causas persoais que lle mantiveron ausente da entrega da súa obra: unha fotógrafia do Mago Merlín e un dibuxo representativo do mundo máxico e idealista do propio Merlín cotidián e mindoniense.



Entre os fotógrafos contouse ca Ilustrisima e honrrosa presenza de Ramón Loureiro.

Asi mesmo a asistencia institucional do Concello de Mondoñedo, polo Ilustrisimo alcalde D. Orlando Gónzalez, que ca súa presencia, bon caracter e simpatía, permitiu que o acto tomara un carisma importantisimo para o recoñecemento da figura máxica-cultural de Merlín, o eterno mago da Galiza do Norte residindo en Mondoñedo, ciudade protexida por San Rosendo, irmandada con Ferrol, e cuna de ilustres escritores como Manuel Leiras Pulpeiro, autor de "Cantares Gallegos", ou Álvaro Cunqueiro con su xa mencionada obra, entre moitas outras, "Merlín e Familia"



Por último temos que agradecer a boa disposición do concello ao tomar medidas prácticas e necesarias para o bón desenvolvemento do acto, como por exemplo o corte do trafico na rúa onde se celebraba o homenaxe e estaba prevista a visita e inauguración da Casa Múseo de Merlín.

RAMÓN LOUREIRO E GONZALO PERNAS PRESENTAN NO ÁMBITO CULTURAL DA CORUÑA "PRINCIPES DE BRETAÑA, ESTRELAS DE COMPOSTELA"


No Ámbito Cultural do Corte Ingles, as 20:00h do día 29 de Maio, presentouse en primicia o derradeiro libro de D. Ramón Loureiro, escritor, Fotógrafo, xornalista, conferenciante, e unha persoa de ánimo afable.



Ramón Loureiro apostou unha vez máis por escribir un libro ilustrado, nesta ocasión polo novel e sorprendente Gonzalo Pernas.

O título do libro e "Principes de Bretaña, estrelas de Compostela" sendo un libro que ten dous mensaxes, un mediantes as ilustracións, que por si mesmas xa narran unha historia, e outro mensaxe polo texto. Tamén hay que decir que o libro va dirixido a dous tipos de público: os nenos e os adultos.










A presentación contou ca presencia de Tucho Calvo, editor do libro pola editorial Biblos, e con Ramón Pernas, tamén escritor e oportunamente o receptor do Premio Letras de Bretaña, esa mesma mañá.





Para Ramón pernas foi unha doble ledicia a edición e presentación deste libro ese día. pois por unha parte é amigo íntimo de Ramón Loureiro e pola outra é o pai de Gonzalo Pernas.

A asitencia ao acto foi moi íntima e preta a os autores, creandose así unha enerxía e un espacio de comunicación moi persoal.

ENTREGADO O PREMIO LETRAS DE BRETAÑA 2008 NO CONCELLO DE FERROL


O día 29, as once da mañá, no Pazo de Ferrol, o Alcalde D. Vicente Irisarri presidiu a entrega do Premio Letras de Bretaña ao escritor, novelista, guionista, xornalista e crítico literario, D. Ramón Pernas, por destacar a importancia da Galicia do Norte e o mundo Cunqueriano.

D. Ramón Loureiro, xornalista e escritor, tamén premiado na segunda edición, tomou o testigo no turno de intervencións para realizar unha laudatio do premiado Letras de Bretaña 2008 Ramón Pernas, que ven a ser o galardonado na quinta edición, dende que se creou o Premio Letras de Bretaña.


Unha intervención na que achegaba a súa visión sobre a obra e personalidade de Pernas, e do que destacou a súa valía no aspecto profesional, o situaba como unha das figuras centrais da narrativa en lingua española e apuntaba que a singularidade da súa escritura de ficción reside na luz. “Unha luz azul da que Cunqueiro pinta o mundo cando o envolve a melancolía, facendo que Merlín cambie todo o que se ve”, para engadir a continuación que é a luz que “invariablemente nos envolve cando imos cara a Mondoñedo e pasamos polo alto da Xesta; e tamén é, en tempo de nubes, a luz de moitos solpores de Ferrol”.


O Premio Letras de Bretaña é un galardón promovido polo Real Coro Toxos e Froles, presidido por Pedro Sanz, en colaboración co concello de Ferrol e o concello de Mondoñedo.

No acto tamén se facía entrega das mencións de honra do Reino de Merlín á escritora e profesora Doña Esperanza Piñeiro de San Miguel, e á Asociación “Amigos da cidade de Mondoñedo”, que recollía en nome da entidade o seu presidente D. José Ruiz Leivas.

Outro dos galardóns concedidos foi a medalla do Reino que recaiu en D. Darío Villanueva, Catedratico y ex-rector da Universidade de Compostela entre os anos 1994 e 2002.


O presidente do Toxos e Froles, Pedro Sanz, recordounos que en esa mesma data, facía 94 anos, actúaba por primeira vez no Teatro Jofre O Real Coro Toxos e Froles, comezando asi a xa casi centenaria andadura.



O ESCRITOR JORGE LLORCA PRESENTA "O SALTO DO CAN" NA GALERIA SARGADELOS DE FERROL


<

Hoxe na Galería Sargadelos de Ferrol as 20:00h. foi a presentación do libro " Ó salto do can" do autor Jorge LLorca, publicado por Xerais.



A presentación correo ao cargo de Manolo Bragado, director de Edicións Xerais, e tamén do recoñecido escritor Xavier P. Docampo.


Xavier P. Docampo fixo unha disertación sobre o libro amena e co seu bon humor caracteristico, percorrendo os dez capitulos do libro cunha mirada profunda e culta.



A asistencia foi moi numeraria, coa presencia de moitos coñecidos do Pintor e agora tamén escritor Jorge LLorca.

PRÓXIMO HOMENAXE AO MAGO MERLIN EN MONDOÑEDO POLO MOVEMENTO CULTURAL AO CARÓN DA LAREIRA




O día en 30 de maio estaremos as 12 da maña en Mondonedo. Ha finalidade e facerlle unha pequena visita a Merlin, o Mago de Mondoñedo , tamén coñecido polos seus amigos por Manolito, ou Manolito Montero.

A visita ten a finalidade de facerlle un pequeno homenaxe a merlin por dúas causas: por unha parte xa fau un pouco de tempo que cando foi o seu 50 aniversario lle fixemos un homenaxe por tal eventualidade; dele deixamos pendente a entrega de un Diploma Honorifico, xunto cunha fotografía devidamente presentada; polo outro lado Merlin que ha estado enfermo e convalecente, dun proceso que ainda está recuperandose, merece que os seus amigos teñan unha consideración co seu estado de Salúd.

Nesta visita , contamos tamén con unha sopresa, una aportación artistica por parte de Anxo Álvarez, artista de Ferrol que ademáis de exercer a avogacía, é entre outras cousas fotógrafo, pintor, escultor, comentarista, etc. A aportación de Anxo Álvarez consta de unha fotografía do mago Merlín , xunto con un dos seus dibuxo representando o mundo universai de Manolito Montero, Mago Merlín.

O Acto e público, sinxelo, para a entrega dos presentes, e pode participar nele todas as persoas que o desexen; tan soi ter en conta que será, o repito, as 12 da mañá , frente a súa casa e museo, en Mondoñedo, o sábado día 30 deste mes.



Animaros e asistide ao acto que seguro que será entrañable e agarimoso.

RAMÓN LOUREIRO FAE UNHA SEMBLANZA POLO DÍA DAS LETRAS GALEGAS NA ASOCIACIÓN O LAGO




Dentro do programa Letras Galegas 2009, da A.VV. O Lago, orgañizada polo seu presidente D. José Polo Veiga, Ramón Loureiro, unha vez máis, falounos da figura literaria y pólitica do homanaxeado este ano Ramón Piñeiro.




A súa semblanza foi emotiva e ainda que o escritor e xornalista Ramón loureiro non coñeceu en persoa a Ramón Piñeiro, si ten moitas referencias persoais a través do seu amigo íntimo, xa finado, Carlos Casares, o que da lugar ao feito de que Ramón Loureiro poda falarnos sobre a vida e obra de Ramón Piñeiro con certo coñecemento de causa, ainda que indirecto.

Na presentación, e durante todo o programa contouse ca presenza do Ilustrisimo Alcalde do Concello de Ferrol D. Vicente Irisarri.



No programa da A.VV. O Lago contábase tamén on as seguintes actuacións:

Lembranzas do Condado

Asociación Cultural Ti e más Eu Teatro, ca obra: O cadro do espantallo

e ao remate a actuación da coral Armonía.

O ESCRITOR CLAUDIO RODRIGUEZ FER FALA SOBRE A FIGURA DE VALENTE NA BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL





Onte, xoves, 21 de Maio, na Biblioteca Municipal de Ferrol, coma xa os tiñamos informados, estivo Claudio Rodriguez Fer impartindo unha nova charla-coloquio, dentro do programa do grupo de Lectores que reúnense habitualmente os Luns.

Claudio, acudio, unha vez máis, acompañado da súa encantadora muller, e con o seu bon talante e amistosidade falounos da vida e obra de José Ángel Valente.




Foi unha delicia escoitar a Claudio, durante mais de unha hora, falar de Valente, sabendo ademaís que foi seu amigo íntimo ata a súa morte, e o destinatario a ser o secretario da Cátedra José Ángel Valente na Universidade de Santiago de Compostela, pola cesión que o propio Valente fixo en vida, pouco antes da súa morte, e de maneira totalmente gratuita a Universidade de Compostela.

Valente que tiña un amor fraternal polo seu amigo Claudio, ademáis de unha profunda confianza, sabía que depositaba toda a súa biblioteca e legado cultural en boas mans.

Claudio falounos de Valente como o home terrenal, da súa vida particular, o que como é sabido iso leva a reflexar na súa obra as propias experiencias; todo ese enfoque que nos fae Claudio na charla e na póstuma tertulia, facendonos confidencias, falandonos dos pequenos e grandes intres da vida de Valente foi unha forma moi adecuada de adentrarnos na vida de Valente e comprender ou entender a súa obra, principalmente a poética que foi na que se centrou a charla-tertulia de Claudio.

Deixamos aqui unha pequena relación da obra de Valente en Poesía, lista e redacción que copiamos da páxina da Cátedra de José Ángel Valente de Compostela. Asi os que desexen leer algunha das obras poeticas de Valente terán unha das mellores referencias para a compra dos seus libros.




Poesía

A modo de esperanza, Madrid, Rialp, 1955.

Poemas a Lázaro, Madrid, Indice, 1960.

La memoria y los signos, Madrid, Revista de Occidente, 1966.

Siete representaciones, Barcelona, El Bardo, 1967.

Breve son, Barcelona, El Bardo, 1968.

Presentación y memorial para un monumento, Madrid, Poesía para Todos, 1970

El inocente, México, Joaquín Mortiz, 1970.

Interior con figuras, Barcelona, Barral, 1976.

Material memoria, Barcelona, La Gaya Ciencia, 1979.

Tres lecciones de tinieblas, Barcelona, La Gaya Ciencia, 1980.

Sete cántigas de alén, presentación de Xesús Alonso Montero, Sada - A Coruña, do Castro, 1981.

Mandorla, Madrid, Cátedra, 1982.

El fulgor, Madrid, Cátedra, 1984.

Al dios del lugar, Barcelona, Tusquets, 1989.

Cántigas de alén, estudo preliminar de Claudio Rodríguez Fer e tradución ao castelán de César
Antonio Molina, Barcelona, Llibres del Mall, 1987.

Cántigas de alén, estudo preliminar de Claudio Rodríguez Fer e tradución ao castelán de César
Antonio Molina, Barcelona, Ambit, 1989.

Treinta y siete fragmentos, prólogo de Antonio Domínguez Rey, Barcelona, Ambit, 1989.

No amanece el cantor, Barcelona, Tusquets, 1992.

Nadie, Teguise, Tenerife, Fundación César Manrique, 1996.

Fragmentos de un libro futuro, Barcelona, Círculo de Lectores / Galaxia Gutenberg, 2000.

RAMÓN LOUREIRO PRESENTARÁ PRINCIPES DE BRETAÑA, ESTRELAS DE COMPOSTELA NO ÁMBITO CULTURAL DO CORTE INGLES NA CORUÑA





El internacionalmente xa reconocido escritor Ramón Loureiro, xunto co ilustrador Gonzalo Pernas, fixeron en conxunto o libro que leba por título "Príncipes de Bretaña, Estrelas de Compostela".

A presentación do mesmo será o día 29 de maio, as 20:00h. na segunda planta, na sala de Ámbito Cultural, do Corte Inglés da Coruña, dentro do seu programa cultural.


Na presentación do libro, publicado pola Editorial Biblos, estarán como presentadores Tucho Calvo, director da editorial, e Ramón Pernas.

Adiantamoslles a portada do libro:




JOSÉ MARÍA BENEYTO PRESENTA NO ÁMBITO CULTURAL DA CORUÑA O SEU LIBRO LOS ELEMENTOS DEL MUNDO





Hoxe na Coruña, no Ámbito Cultural do Corte Ingles, na segunda planta do centro comercial, as 19:30 h. Ramón Pernas presentou a derradeira obra "Los elementos del mundo", do afamado escritor José María Beneyto.

A novela foi premio finalista Primavera de novela 2009, publicada por Espasa.


RAMÓN LOUREIRO NO CIRCULO MERCANTIL DE FENE INVITADO PARA FALAR POLO DÍA DAS LETRAS GALEGAS






Hoxe o escritor Ramón Loureiro no Circulo Mercantil de Fene, as 8 da tarde, impartiu unha conferencencia, dentro do programa adicado ao Día das Letras Galegas, na que falou sobre a vida e as experiencias de Ramón Piñeiro, o escritor e fundador da editorial Galaxia nos anos 60, aquén está dedicado o honor de este año como referente especial da nosa terra e da nosa lingua.


Ramon Loureiro, moi emotivo, falounos entre outras cousas da experiencia, relación e amistade que mantiña o tamén finado Carlos Casares con Ramón Piñeiro, sendo Casares amigo intimo, e como un pae para Loureiro.







Nunha parte da ponencia Ramón Loureiro falounos do traballo de Ramón Piñeiro "A saudade en Rosalía", que viu a luz por vez primeira no ano 1952. Loureiro facendo referencia a un artigo publicado por el mesmo, o sábado 16, é decir onte, en La voz de Galicia, mencionando en verbas de Ramón Piñeiro "a débeda inmensan que Galicia ten con Rosalía" expuso como Piñeiro, autor de "Filosofía da saudade", expoñia a Rosalía como a primeira das voces incuestionablemente universais xurdidas da comunidade galega.





A afluencia do publico foi moita, e contou ca asistencia de algunhas voces e letras da cultura galega.

Nos queremos finalizar esta nota informativa da nosa asistencia co lema que a Editorial Galaxia publicou na súa publicidade, para as Letras Galegas 2009, con verbas escollidas de Ramón Piñeiro:

"A lingua vén ser a alma viva do pobo que a fala, a súa comunidade esencial"

DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2009: RAMÓN PIÑEIRO, A SÚA OBRA





Ramón Piñeiro



A súa obra:

- "A filosofía i o home"

- "A linguaxe i as línguas"

- "Ciclo Castelao"

- "Da miña acordanza"

- "Filosofía da saudade"

- "Galicia"

- "Lembrando a Castelao"

- "Olladas no futuro"

- "Pra unha filosofia da saudade"

- "Un epistolario de Ramón Piñeiro"

CELEBRACIÓN DO DÍA DAS LETRAS GALEGAS NO TEATRO JOFRE DE FERROL




Vimos de asistir no teatro Jofre ao acto ciudadán, respaldado polo Concello de Ferrol, e que celebrouse como motivo do Día das Letras Galegas e a elección deste ano de Ramón Piñeiro.


No programa figuraba entre outras cousas a posta en escena, dunha forza profunda, da danza de Cristina Montero, e a actuación musical de Roger de Flor, deleitándonos o canta-autor con tres temas do seu derradeiro traballo.


De Ramón Piñeiro fixo unha escueta semblanza, máis non por elo deixou de ser amplamente instructiva, Carlos Fernández, autor de " O vento do espiritu. De Vicente Risco a Ramón Piñeiro".


No elenco do programa figuraba a proxección do corto cinematógrafico de Rubén Coca, corto que foi premiado na VII edición Mestre Mateo, e que se proxectaba por primeira vez na ciudade de Ferrol, cuna do director. O corto evicencia a cálidade profesional que xa dispón Rubén, e é unha mostra do que seguro chegará a ser a súa carrera cinematógrafica.


Contáronse con outras intervencións sociales e politicas como a do representante das Asociacións Veciñais Xosé Miguel López, a da Coordinadora de Equipas da Normalización Lingüistica Xosé Manuel Pazo, asi como de Mercedes Carvajales, Manuel Santiago e por suposto a do Alcalde do Concello de Ferrol Vicente Irisarri.


Non desexamos esquecer de nomear a magnífica presentación, con seu particular humor e personalidade, do xa reconocido artista Eduardo Hermida, compoñente de "Los fabulosos cubatas de focking brothers".


O peche do programa, moi emotivo para todos os asistentes, foe a interpretación do himno galego polo alumnado do Conservatorio de Música Xan Viaño.


RAMÓN PERNAS ELEXIDO PREMIO LETRAS DE BRETAÑA 2008


PREMIO LETRAS DE BRETAÑA



Titular e parte deo texto do artigo da Voz de Galicia o 24/12/2008

"Ramón Pernas recibe el Premio Letras de Bretaña al conjunto de su obra periodística y literaria"

El jurado del Premio Letras de Bretaña, integrado por representantes de los concellos de Ferrol y Mondoñedo, de la diócesis ferrolano-mindoniense y del Real Coro Toxos e Froles, acordó ayer por unanimidad conceder el galardón al escritor y articulista de La Voz Ramón Pernas por el conjunto de su obra narrativa, poética y periodística. Pernas, nacido en Viveiro en el año 1952 («Teño a idade que tiña Merlín cando era novo», bromeaba ayer), tuvo palabras de especial recuerdo para Álvaro Cunqueiro, escritor muy unido a su familia por lazos de afecto, al recibir la noticia de que se le había concedido el galardón.
«O Premio Letras de Bretaña -engadía- contén todos os meus libros que están por vir. ¡Prometo ser fiel ao norte da Bretaña mindoniense...! Este premio me compromete moito máis con esas terras, pero en verdade é un doce compromiso».
El Premio Letras de Bretaña fue ganado, en sus anteriores ediciones y por este orden, por Darío Xohán Cabana, Ramón Loureiro, César Antonio Molina y Luz Pozo Garza.

Pola nosa parte cabe engadir que a entrega do premio será o vindeiro día 29 de Maio, pola mañá, as doce, no Concello de Ferrol.

Mentras tanto, para reflexión dos lectores e nosa queremos engadir un pequeno texto escrito por Ramón pernas, e que circula pola rede.


LA AMISTAD

Reivindico la amistad como el más fértil territorio de la patria de los afectos. Se escribe poco sobre los amigos quizás porque ellos no necesitan del halago, ni siquiera del reconocimiento público. Demandan, en estos tiempos cautivos por las prisas, más largas sobremesas, conversaciones pausadas y hasta luegos subrayados con un abrazo en la despedida.Cuando ya la memoria recuerda a los amigos que se han ido, echamos de menos de manera irremediable aquella tarde en que dejamos suspendida del viento una conversación pendiente a la que no quisimos poner un punto final. Añoramos el paseo al borde del mar para ver como la noche descorría su telón en el que estaba pintado todo el firmamento, y la nostalgia viró en tristeza como vira a sepia una fotografía en blanco y negro. (…)Nada piden los amigos verdaderos, solo dan, son espléndidos con la más desprendida de las posesiones que son aquellas que residen en la caja del pecho donde se ubica el corazón.Yo soy quien soy gracias a mis amigos. Estuvieron a mi lado cuando el dolor y la angustia me visitó, creyeron todos y cada uno de mis silencios, soportaron deslealtades mezquinas tan gratuitas como incomprensibles, deletreamos juntos el alfabeto de las risas y buscamos cobijo en mapas solidarios. . Y quiero decir sin pudor cuánto los quiero sabiendo cuanto me quieren...



CLAUDIO RODRIGUEZ FER FALA SOBRE RAMÓN PIÑEIRO NA BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL



O escritor, poeta e conferenciante, entre outras actividades no seu haber persoal, Claudio Rodriguez Fer, presentou na Biblioteca Municipal de Ferrol, como xa habíamos anticipado neste blog, unha charla-coloquio sobre a figura lieraria de Ramón Piñeiro, elexido este ano para o Día das Letras Galegas.

Claudio Rodriguez expuso cunha lenguaxe amena, sinxelo e comprensible, como xa é habitual en el mesmo, as principales caracteristicas da biografía do Homenaxeado, ilustrando e amenizando ao mesmo tempo a ponencia con informacións de moito interese para todos nos os asistentes, froito da propia relación que o escritor Claudio Rodriguez Fer mantivo, xunto ca súa esposa, co co-fundador da editorial Galaxia Ramón Piñeiro, familia do mesmo e amigos.

Froito de esa relación persoal, que mantivo durante moitos anos, ata a morte de Ramón Piñeiro no ano 1990, quedaron na súa memoria moitas lembranzas, ademaís de algunha correspondencia, coma a maiores un amplo estudio academico sobre a súa vida e obra.

Para os interesados en asistir as seguintes charlas-coloquio que Claudio Rodriguez Fer ponenciará en Ferrol, na Biblioteca Municipal, decirlles que ainda serán duas as que quedan pendentes, sendo as 19:30h. Recomendamos que non perdan de asistir as mesmas.

Serán ponenciadas os Xoves 21 e 28 de maio, e versarán respectivamente sobre:


José Angel Valente (Poeta do cero ao infinito) a do día 21


Manuel Antonio (Poeta da vangarda literaria) a do díaBloque entrecomillado 28

Eliminar formato de la selección

A BIOGRAFÍA DE RAMÓN PIÑEIRO E O DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2009





Algúns titulares:

"Ramón Piñeiro será el protagonista del Día das Letras Galegas del 2009"

"As xornadas sobre Ramón Piñeiro resaltan o seu papel como revisionista da doutrina política galeguista "

Unha pequena biografía:

Ramón Piñeiro López 1915-1990

Escritor español nacido en la provincia de Lugo en 1915. En 1932, mientras estudia el bachillerato superior en Lugo, ingresa en las juventudes del Partido Galleguista, donde pronto destaca a pesar de su timidez. Conoció entonces a Ramón Otero Pedrayo (1888-1976), y llegó a ser elegido secretario del comité provincial para el plebiscito del Estatuto de Autonomía de Galicia, en 1936. Lucho en la guerra civil en el bando nacional, y al terminar la guerra realizó estudios de Filosofía y Letras en la Universidad de Santiago. Desde 1943 participó en la reorganización clandestina del Partido Galleguista: detenido en 1946 permaneció tres años en prisión. Al salir de la cárcel se establece en Santiago, defendiendo la lucha cultural frente a la política, en pleno enfrentamiento entre los galleguistas del exilio, radicados sobre todo en Argentina (Castelao falleció en Buenos Aires en 1950), antifranquistas y republicanos, y los galleguistas «del interior». Intervino activamente en la auto disolución del Partido Galleguista y en 1950 fue el adalid del grupo que fundó la Editorial Galaxia, que en pleno franquismo comenzó a publicar libros en gallego y sobre asuntos relacionados con Galicia. Piñeiro dirigió la editorial y trabajó en ella hasta 1966. Allí publicó en 1953, junto con otros autores, La saudade, ensayos (Galaxia, Vigo 1953, 197 págs.).

En 1966 se traslada a Estados Unidos, como profesor invitado de la Universidad de Middlebury, en Vermont. El 25 de noviembre de 1967 ingresa en la Real Academia Gallega, con el discurso A lingoaxe i as lingoas, que fue respondido por Domingo García-Sabell (médico nacido en 1909, miembro también de la «generación Galaxia»).

Durante el tardofranquismo determinados ideólogos de cierto galleguismo asociado a utópicas revoluciones socialistas pretendidamente marxistas, pero que, a pesar de hacer su apología literaria, apenas llegaron a practicar el terrorismo efectivo, fueron especialmente crueles con Ramón Piñeiro y con el grupo conservador representado por Galaxia. Por ejemplo un funcionario del Estado dedicado a la enseñanza de la literatura, José Luis Méndez Ferrín (1938-), en la «noveleta» que escribió en la cárcel de La Coruña, condenado por un delito de propaganda ilegal, Retorno a Tagen Ata (1971), reeditada con todos los honores en nuestros días por una editorial del grupo Anaya, incluso llega a matar a Ulm Roan, el ideólogo del nacionalismo clásico y no revolucionario, que sus lectores bien sabían identificar con Ramón Piñeiro (quien, por su parte, no tenía inconveniente en reseñar tal novela en Grial, su revista). Así soñaba Ferrín: «Tomei do bolso a miña pistola. Con coidado, pra non espertar a Ulm Roan, cargueina, monteina. Sen sentir nada apuntei, dende moi perto, á caluga do traidor Ulm Roan. Abondou un tiro: a penas un estremecemento, non se alterou a posición do seu corpo. O disparo repercutiume –foi curioso–, cunha dor aguda e súpeta, na zona do himen. Descolguei un coitelo da panoplia e, coa ponta, gravei fondamente no lombo de Ulm Roan as tres iniciais da I.T.A.» Desde la que entonces se autodefinía como izquierda gallega, la que soñaba con la I.T.A., no sólo se calificaba a Piñeiro de anticomunista, sino que incluso se le suponía agente de la CIA.

Galicia recuerda a Ramón Piñeiro dando su nombre a un Centro de investigación en Humanidades, con sede en Santiago La obra escrita por Ramón Piñeiro no es abundante, y casi toda se centra en la nebulosa filosofía de la saudade: Siñificado metafísico da saudade, notas pra unha filosofía galaico-portuguesa (Galaxia, Vigo s.a., 23 págs.); la respuesta el 20 de junio de 1980 al discurso de ingreso en la Real Academia Gallega del clérigo católico Andrés Torres Queiruga [teólogo nacido en 1940, su discurso se tituló «Nueva aproximación a unha filosofía da saudade»]; y Filosofía da saudade (Galaxia, Vigo 1984, 121 págs.). En 1985 recibió la Medalla Castelao.

Cuando el restablecimiento de la democracia formó parte del primer parlamento autonómico, como diputado por la provincia de La Coruña, como independiente dentro de las listas del PSdG Partido Socialista de Galicia-PSOE Partido Socialista Obrero Español. En 1983 fue elegido primer presidente del Consejo de la Cultura Gallega, cargo que desempeñaba al fallecer el 27 de agosto de 1990, a consecuencia de una insuficiencia hepática. El 11 de febrero de 1993 el Presidente de la Junta de Galicia, Manuel Fraga Iribarne, firmó el decreto 25/1993 por el que se creaba el Centro de Investigaciones Lingüísticas y Literarias Ramón Piñeiro, institución que por decreto 330/1997 pasó a denominarse, el 13 de noviembre de 1977, como Centro Ramón Piñeiro para la Investigación en Humanidades.

HOMENAXEADO O ESCRITOR RAMIRO FONTE NO TEATRO JOFRE DE FERROL























Onte, as 8:30 da tarde, no Teatro Jofre de Ferrol, representouse o homenaxe organizado para Ramiro Fonte, que como sabedes, entre outras cousas no seu haber era escritor, crítico, poeta, eo Presidente do Instituto Cervantes na cercana e querida Lisboa.

Naceu en Pontedeume, e sempre se sentiu fortemente ligado a súa terra. Ca súa pérdeda o mundo da cultura, das letras, deixa de dispoñer unha pluma inrreplazable; e ademais con el foronse as futuras obras que tiña por crear; ainda asi o legado que nos deixa e inmensamente rico, profundo, polo que estou seguro que non solo seguirá a receber outros homenaxes, premios póstumos, senón que tamén iranse reeditando as súas obras (algunhas delas esgotadas), iranse escribindo novas sobre a súa persoa, traxectoria e legado (ben por persoas nóvels ou consolidas no munda das letras), como asi quero creer que terá algún día un lugar no Día das letras Galegas.

O acto contou con unha importante afluencia de xente, entre ela a da súa propia familia portando rosas,(Ainda que non foi posible a asistencia da súa esposa por estar ausente de Galiza), que emotivouse moito co mesmo, e foi dunha forza e sentimento necesario e sincero.

Ademaís da representación musical pola Banda e o Coro, ben por separado ou xuntos, leéronse poemas do propio Ramiro Fonte, xunto cunha carta aberta, chea de emotividade, do seu querido e leal amigo o ex-ministro de cultura Don César Antonio Molina.

Cabe destacar que todo o tempo o escenario contou cunha proxección dunha foto de Ramiro Fonte, ubicado no propio Pontedeume.

Teño que mencionar que o homenaxe contou cunha figura sorpresa do ámbito da cultura Mindoniense, tamén moi ligada pola a irmandade a Ferrol, mesmo por formar parte da inegable comarcar da galiza do norte: O Mago Merlín. Dita figura coñecida por todos os ferrolán, os mindonense e xentes do amplo mundo, e unha figura moi ligada ao legado do propio Cunqueiro, e como non, a obra do Ilustrisimo Ramón Loureiro, pluma indiscutible da comarca e allén, pluma chea de recoñecementos pola cálidade da súa obra, quen tamén asistiu ao homenaxe, sendo un amigo leal de Ramiro Fonte, dunha forma humilde, entrañable, e discreta.

Acabarei decindo que Ramiro Fonte non soio se merece este e outros homenaxes máis, senón que merece de todos nos, galegos ou non, todo o respeto e recoñecemento que se ganou na súa vida ao longo da tan extensa actividade persoal ca cultura. E cabe decir que sigue vivo na sua obra e tamén en todos nós.

EXPOSICIÓN E PROXECCIÓN AUDIOVISUAL DO FOTÓGRAFO ELOY TABOADA NA FUNDACIÓN CAIXA GALICIA DE FERROL












O fotógrafo Eloy Taboada ten a ter unha exposición fotógrafica: "Éufrates:un río de Historias" na sede da Fundación Caixa Galicia dende o día 2 de abril ao 31 de maio. Na actualidade é o fotógrafo das expedicións arqueolóxicas que fae a Universidade da Coruña en Siria.

Xunto con esta exposicíon hay todo un programa organizado, que podedes ver e coller na sede da Fundación.



Eloy Taboada, xunto con Juan Luis Montero Fenollós, presentaron, dentro do programa, o martes, 12 de maio, as 20:00h. unha proxección audiovisual, referente as expedicións arqueolóxicas a Siria, e Pertenecentes ao seu estudio 108. A proxección foi de acceso libre, deleitándonos tanto a presentación do director do proxecto arqueolóxico Medio Éufrates Sirio, Juan Luis Montero, polas súas palabras, sempre entretidas e moi informativas, sobre os avances da investigación, como pola proxección en si.

Chea de vocación e bon hacer que ten todo o traballo de Eloy, nos queremos facer incapié na forza que ten a proxección das imaxenes do apartado dedicado aos nenos, reflexando, na nosa opinión, e sin ser críticos de arte fotógrafico, a inxenuidade, a naturalidade e hospitalidade de ese povo, tan descoñocido e lexano para nos, entre outras moitas impresións que poderiamos descrebir.

Saímos cheos de ledicia e impresionados por todos os sentimentos que foi capaz de trasmitirnos Eloy taboada, asi como de trasportarnos ao longo do acto ao Éufrates; emotividades que ainda nos acompañan, por exemplo ao recordar ver a expedición desenterrar pezas de ceramica milenarias.

CLAUDIO RODRIGUEZ FER FALARÁ SOBRE RAMÓN PIÑEIRO NA BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL


O día 15, venres, as 19:30h. na Biblioteca Municipal de Ferrol, o escritor Claudio Rodriguez Fer dará unha charla-coloquio sobre Ramón Piñeiro (Filósofo da Poesía). A entrada e a participación será libre.



O POETA CLAUDIO RODRIGUEZ FER RECITA ALGÚNS DOS SEUS POEMAS NA BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL



Hoxe,día 11, asistimos a conferencia e recital poético de Claudio Rodriguez Fer; Foi na Biblioteca Municipal de Ferrol as 19:30h. Falou da súa traxectoria profesional e persoal, tamén como poeta; ademais recitó alguns dos seus poemas, moitos deles moi representativos das distintas obras que leva publicadas.